Kroniki Atopii - Matthew Mather

września 12, 2017

Kroniki Atopii - Matthew Mather

Kroniki Atopii początkowo bardzo mnie zainteresowały. Na pierwszych stronach widnieje informacja o budowie tej powieści. Jest to mianowicie pięć powiązanych ze sobą opowiadań, rozpoczynających się od jednego momentu w czasie i łączących się w pewnych punktach, oraz jednej powieści która spaja tę historię. . 

W pierwszym opowiadaniu bardzo polubiłam bohaterkę  - Olympię, która wykorzystuje najnowszą technologię psis do przekształcania rzeczywistości. Ten system pozwala nie widzieć na ulicy śmieci, albo automatycznie steruje ruchami ciała aby nie ulec wypadkowi. Mało tego, tworzy on prokurę, swoiste alter ego każdego użytkownika systemu. Olympia wykorzystując psis usuwała sprzed oczu coraz więcej rzeczy, aż w końcu usunęła za dużo. Z tą bohaterką naprawdę się zżyłam i zapałałam do niej sympatią. Kolejny był Komandor Rick Strong z Dowództwa Sił Obrony Atopii – sztucznej wyspy, miasta-raju pełnego najnowszej technologii psis, która dryfuje po Atlantyku. Strong  razem ze swoją żoną zdecydował się na sztuczne dziecko. Później poznajemy jeszcze kilka osób, ale im dalej tym coraz mniej przywiązywałam się do nich. Jak na mój gust jest tych bohaterów za dużo. Każdy z nich bombardował mnie swoim własnym sposobem na wykorzystanie technologii psis – od gier w cyberświatach wyglądających jak rzeczywistość do autentycznego ratowania życia.

Przedstawiony świat przyszłości jest bardzo interesujący, ale z czasem zaczęłam się w nim gubić. Czułam się za bardzo przytłoczona nadmiarem informacji i alternatywnych rzeczywistości.  Pierwsze dwa opowiadania bardzo wciągnęły mnie w ten nowoczesny świat. Jest to naprawdę dobre, nowe i innowacyjne spojrzenie na przyszłość. Myślę też, że tej książce na dobre by wyszło, gdyby głównych bohaterów było max 3, a nie, jeśli dobrze liczę, siedmiu.

Nie jestem specjalistką od science-fiction i Kroniki Atopii to jednak nie moja tematyka. Powieść nie porwała mnie w takim stopniu jak miałam na to nadzieję. Jeśli lubicie czytać o przyszłości, to watro ją poznać. Nie zaprzeczę, że czytało się ją dobrze, do połowy byłam nią szczerze zafascynowana, ale potem za bardzo zaczęła mnie przytłaczać mnogością informacji i kolejnymi wydarzeniami odgrywającymi się w tym samym czasie.  Jeśli jednak gustujecie w takiej tematyce, to naprawdę ją polecam. 

Za możliwość przeczytania książki dziękuję:

Szczegóły:

Tytuł: Kroniki Atopii

Tytuł oryginału: The Atopia Chronicles

Autor: Matthew Mather

Wydawnictwo: Czwarta Strona

Liczba stron: 656

Czytaj dalej »

Prawdodziejka - Susan Dennard

września 10, 2017

Prawdodziejka - Susan Dennard

Prawdodziejka to naprawdę warta polecenia książka. Interesowała mnie już od dłuższego czasu i nareszcie po nią sięgnęłam. Nie obyło się bez drobnych poślizgnięć, ale ogólnie jestem z niej zadowolona.

Prawdodziejka charakteryzuje się dość standardowym systemem magii, który został jednak ugryziony od nieco innej strony. W Czaroziemiu istnieją czarodzieje którzy władają poszczególnymi żywiołami lub też materiałami takimi jak żelazo czy trucizny. Tak więc mamy wiatrodzieji, ogniodzieji, itp... i prawdodziejkę, którą jest Safi. Osoba taka jak ona rodzi się niezwykle rzadko, potrafi wyczuć kłamstwo i całe życie ukrywa się przed władcami i politykami, którzy mogliby wykorzystać jej dar. Towarzyszy jej więziosiostra i towarzyszka we wszystkich przygodach Iseult, która jest Nomatsanką, kimś, kogo z racji pochodzenia ludzie nienawidzą. Szczerze mówiąc to trochę mi zabrakło jaśniejszego wyjaśniania dlaczego Nomatsów tak nie lubią.

Safi wbrew swojej woli została wkręcona przez wuja w świat polityki. Wkrótce mija trwający 20 lat rozejm pomiędzy wielkimi królestwami, ale nie wszyscy pragną pokoju. Siri i Iseult muszą uciekać, a pewną rolę w ich podróży odgrywa przystojny książę Merik. Tymczasem tropem naszych bohaterek podąża krwiodziej, niebezpieczny mnich, któremu nie straszna jest żadna broń i który potrafi tropić po zapachu krwi. Bardzo mi się jego postać spodobała. Jest niebezpieczny, zabójczy, ale też pełen sprzeczności. Zaintrygował mnie i po prostu muszę się dowiedzieć w jaki sposób i w którą stronę zostanie ta postać prowadzona w kolejnej części.

Na początku czytania nie bardzo wiedziałam o co chodzi. Dość ciężko mi było wkręcić się w tę historię, ale im dłużej czytałam, tym bardziej mnie wciągało i coraz bardziej podobało. Dużą część książki dostała Iseult oraz Merik, z których perspektyw również widzimy rozgrywające się wydarzenia. Całość bardzo mi się podobała i odbyła się nawet całkiem porządna bitwa magów, ale zabrakło mi takiej iskry na początku tej historii i tego „wow” po którym nie mogłabym się oderwać od czytania. Było dobrze, przedstawiony świat jest bardzo interesujący, a wydarzenia są zapowiedzią czegoś wielkiego co, mam nadzieję, pojawi się w kolejnej części. Mimo kilku wpadek jest to książka o wielkiej przygodzie, sile przyjaźni, poznawaniu miłości i swoich własnych słabości. Wielbiciele fantastyki nie powinni narzekać, bo ta historia ma w sobie potencjał i oceniam ją bardzo pozytywnie.

Szczegóły:

Tytuł: Prawdodziejka

Tytuł oryginału: Truthwitch

Tom: 1

Cykl: Czaroziemie

Autor: Susan Dennard

Wydawnictwo: Sine Qua Non

Liczba stron: 384

Czytaj dalej »

Stancje - Wioletta Grzegorzewska

września 07, 2017

Stancje - Wioletta Grzegorzewska

Decydując się na czytanie Stancji nie do końca wiedziałam czego się spodziewać po tej książce. Możecie się ze mnie śmiać, ale w ogóle nie powiązałam tytułu z mieszkaniem na stancji. Nie wiem dlaczego. Wszystko dzieje się w drugiej połowie lat 90-tych i to właśnie z tego powodu po nią sięgnęłam, bo to czasy mojego dzieciństwa.

Nie spodziewałam się, że książka ta aż tak mi się spodoba. Do Częstochowy przyjeżdża młoda Wiola. Zapisuje się na studia filologiczne i nie zostaje jej przydzielony akademik z racji dość bliskiego miejsca zamieszkania. Rozpoczyna się jej podróż przez stancje w trakcie której poznaje kilka niesamowitych osób. Błąka się po zimnym robotniczym Hotelu prowadzonym przez koleżankę Natkę i poznaje rosyjskich bliźniaków Aleksa i Siergieja. Trafia do zgromadzenia sióstr Oblatek, gdzie w cichych korytarzach stukot sandałów przywołuje duchy ofiar II Wojny Światowej. Wiola próbuje żyć samodzielnie z dala od rodziny. Z trudem wiąże koniec z końcem, a w tłumie szuka sylwetki pana Kamila, jej dawnej miłości, który gdzieś w Częstochowie mieszka.

W książce występują świetne poprowadzone retrospekcje. Czasami nie wiadomo kiedy się zaczynają, a kiedy kończą. Przeszłość płynnie przeplata się z teraźniejszością. Wiola przypomina sobie swoje własne dzieciństwo, życie rodziny, a nawet zupełnie obcych ludzi, którzy skończyli swoje życie dawno temu podczas wojny, a jednak stają się dla niej bardzo bliscy.

Nie przypominam sobie, abym czytała kiedyś książkę z akcją osadzoną w połowie lat 90-tych. Jest naprawdę klimatycznie. Autorka wspomina wiele rzeczy kultowych w tamtym czasie, chociażby specyficzną modę i popularne książki. Powieść ta wydała mi się też nieco smutna, czy może lepsze określenie to melancholijna. Jest to też bardzo inspirująca historia o poszukiwaniu swojego miejsca. Aż żałuję, że nie znam ukazanej w niej Częstochowy tamtych lat. Jeśli w niej mieszkacie, to książka powinna Wam się spodobać podwójnie. Jest napisana przepięknym językiem i czyta się ją szybko, bo jest bardzo krótka - zaledwie 192 strony. Jednak nie przeszkodziło to autorce w zawarciu w niej pięknych emocji i pasjonującego ciągu zdarzeń i przygód. Naprawdę polecam. 

Za możliwość przeczytania książki dziękuję:

Szczegóły:

Tytuł: Stancje

Autor: Wioletta Grzegorzewska

Wydawnictwo: WAB

Liczba stron: 192

Czytaj dalej »

Mitologia Nordycka - Neil Gaiman

września 05, 2017

Mitologia Nordycka - Neil Gaiman

Po przeczytaniu Gwiezdnego pyłu Gaimana spisałam autora na straty i nie miałam zamiaru więcej po niego sięgać. Jednak okoliczności organizowania obozu w tematyce wikingów „zmusiły” mnie do wnikliwego poznania tematu nordyckich bogów. I tak o to sięgnęłam po Mitologię nordycką.

Już na wstępie powiem, że jestem bardzo zadowolona z tej książki. Chyba najbardziej zachwycił mnie język tej powieści, bo brzmiał zupełnie jak w znanej Wam pewnie Mitologii Parandowskiego, co momentami było dość zabawne, szczególnie, że niektóre z opisywanych scen były naprawdę komiczne, ale bardzo pasował do klimatu utworu. Zdaję sobie też sprawę z tego, że nie każdemu to będzie odpowiadać.

Początek jest bardzo mitologiczny i mówi o stworzeniu świata i przedstawia nam głównych bogów, czyli Odyna, Thora i Lokiego. Całość akcji kręci się właśnie wokół nich, poznajemy ich przygody i role w świecie bogów i lodowych olbrzymów. Cóż, Thor nie jest tu wybitnie inteligentny, ale bardzo mi się spodobało przedstawienie jego relacji z Lokim, która jednak nie jest taka jak w filmach Marvela (i drogie fanki Lokiego, oni mają żony). Jednak widać wyraźnie, że autor był nieco ograniczony tymi mitami i nie do końca miał jak popisać się własną wyobraźnią.

Każdy z mitów, bo jest ich kilka, łączy się ze sobą w logiczny ciąg zdarzeń, ale najbardziej zafascynował mnie finał. Na końcu jest opisana wizja Ragnaroku, czyli końca świata. No ciekawie się dzieje.W książce występują też dość skomplikowane długie nordyckie nazwy, ale uważam to za zaletę i cieszę się, że wszystkie są zachowane w oryginalnym brzmieniu, jeśli można tak to określić. Na samym końcu jest też obszerny Glossariusz, który porządkuje wszystkie pojawiające się w tekście osoby i potwory. Przydatna rzecz, która porządkuje wiedzę zawartą w tekście.

Podsumowując, książkę czyta się naprawdę przyjemnie, szczególnie jeśli interesuje Was kultura skandynawska. Naprawdę polecam, bo mity są napisane w bardzo przystępnej formie, czasem nawet zabawnej, przez co nie męczy się i nie nuży w trakcie czytania. Nie mogę nie wspomnieć o wydaniu, bo wydanie jest absolutnie cudowne. Książka przepięknie prezentuje się na półce i chyba czas pomyśleć nad jakimś kolejnym dziełem Gaimana, bo zrehabilitował się w moich oczach, polecacie coś? 

Szczegóły:

Tytuł: Mitologia nordycka

Tytuł oryginału: Norse Mythology

Autor: Neil Gaiman

Wydawnictwo: MAG

Liczba stron: 240

Czytaj dalej »

Czytelnicze podsumowanie sierpnia

września 03, 2017

Czytelnicze podsumowanie sierpnia

Sierpień czytelniczo prezentuje się gorzej od lipca. Przeczytałam tylko (albo aż) 6 książek, bo przez dwa tygodnie plażowałam nad morzem pilnując dzieci na obozie, co nie sprzyjało czytaniu. Poza tym czasami trzeba odpocząć od czytania. 

W planach na wrzesień mam nadrobienie reportaży, których trochę już nazbierałam, ale nie miałam weny ich przeczytać. Wydawać na książki też nie zamierzam, a przynajmniej spróbuję. 

1. Mitologia nordycka Neil Gaiman

2. W linii prostej Damien Boyd

3. Królestwo kanciarzy Leigh Bardugo

4. Lord John i sprawa osobista Diana Gabaldon

5. Drużyna Pierścienia J.R.R. Tolkien

6. Czarna Madonna Remigiusz Mróz

Najlepsza książka: Drużyna Pierścienia (która jest oczywiście poza konkurencją) i W linii prostej

Najgorsza książka: Czarna Madonna (Mróz się nie popisał)

Nowych książek mam za to bardzo, bardzo dużo. Byłam nad morzem, a co tam jest? Stragany z tanimi książkami!

1. Kroniki Atopii Matthew Mather - książka science fiction od Wydawnictwa Czwarta Strona. Nie jestem specjalistką od tego gatunku, ale zaczyna się bardzo dobrze.

2. W linii prostej Damien Boyd - kryminał od Editio Black, naprawdę dobry.

A teraz czas na książki z nadmorskich kiermaszów:

3. Miłość rano, miłość wieczorem Maria Nurowska - nigdy Nurowskiej nie czytałam, więc jestem ciekawa tej książki

4. Na własną rękę Martin Cruz Smith - książka ta przyciągnęła mnie okładkę i napisem na niej: "Czy niewygodna dla Kremla dziennikarka sama wypadła z balkonu?"

5. Na Syberię Per Petterson - tym razem przemówił do mnie tytuł,  a ja w ostatnim czasie uwielbiam czytać książki związane z Rosją

6. Pan Darcy nie żyje Magdalena Kendler - nigdy nie miałam planów czytać tej książki, ale jak zobaczyłam promocyjną cenę, to wzięłam, a co! Znacie ten tytuł? Jakiś czas temu było o nim głośno.

Na koniec książki kupione "normalnie?" przez internet:

7. Nowe Śledztwa Klary Schulz. Tajemnica Nathaniela Nadia Szagdaj - Klara jest jedną z moich ulubionych detektywów i musiałam mieć kolejną książę o jej przygodach

8. Ali i Nino Kurban Said - najsłynniejsze love story Kaukazu? Zobaczymy.

9. Czarna Madonna Remigiusz Mróz - najnowszy Mróz do kolekcji 

Czytaj dalej »

Czarna Madonna - Remigiusz Mróz

sierpnia 31, 2017

Czarna Madonna - Remigiusz Mróz

Po Czarnej Madonnie spodziewałam się czegoś więcej. Na początku myślałam, że będzie to książka związana z porwaniem samolotu. Opis na okładce tak właśnie sugeruje. Jednak epizod z zaginięciem samolotu pasażerskiego którym leciała narzeczona głównego bohatera – Filipa – jest tłem powieści, sytuacją, która generuje nastrój rozpaczy, niepokoju i tajemnicy. Więc co jest głównym tematem powieści? Mogę to określić jednym słowem – opętanie. 

Ale kogo i co opętało? Filip jest byłym księdzem, który ma wziąć ślub. A raczej miał, bo przecież samolot z jego narzeczoną Anetą zniknął. Nasz były ksiądz zaczął odczuwać dziwną obecność, smród i doświadczał nadprzyrodzonych rzeczy. Demony zaczęły dawać o sobie znać, a w całej sytuacji pomaga mu Kinga, jego przyszła szwagierka. 

To całe opętanie i straszne rzeczy, które się wydarzyły miały sprawić, że Czarna Madonna jest horrorem. No nie dla mnie. Wiedzcie, że jestem osobą strachliwą, która nie jest w stanie obejrzeć w całości żadnego horroru, bez późniejszego zaprowadzenia za rączkę do łóżka i spania z zapalonym światłem.  Demony, diabły i inne nadprzyrodzone moce jakoś mnie nie ruszają, bardziej obawiam się zła generowanego przez ludzi. Jeśli jednak temat Szatana i demonów Was przeraża, to książka ta będzie dla Was horrorem. Dla mnie jest to jakieś skrzyżowanie thrillera z fantastyką. Niektóre sytuacje wydały mi się nieco przesadzone, a inne mnie po prostu śmieszyły. 

Twórczość Mroza bardzo lubię, pasuje mi jego styl pisania, kreacja bohaterów i ta lekkość w powieściach. Tym razem po prostu nie spasował mi temat książki. Aha, i do całości pełnej wzniosłych cytatów z Biblii i modlitw jakość nie bardzo pasował mi epizod szeptuchy. Jestem jednak pod wrażeniem przeprowadzonego researchu o katastrofach lotniczych, historii kościoła i egzorcyzmów. To muszę pochwalić. Początek książki był bardzo obiecujący, ale w miarę czytania straciłam i zaczęły mnie męczyć te wszystkie religijne rzeczy. Jeśli czujecie, że taki temat jest dla Was, interesujecie się wiarą i teoriami spiskowymi, to naprawdę polecam. Mnie Mróz w tym wydaniu niestety nie przekonał. 

Szczegóły:

Tytuł: Czarna Madonna

Autor: Remigiusz Mróz

Wydawnictwo: Czwarta Storna

Liczba stron: 460

Czytaj dalej »