Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wydawnictwo Literackie. Pokaż wszystkie posty

stycznia 05, 2023

Listopadowe porzeczki - Andrus Kivirähk

 

Listopadowe Porzeczki to książka po której się nie spodziewałam, że będzie tak wyglądać i jestem bardzo zaskoczona literaturą estońską. Mile zaskoczona.

Cyrograf z diabłem.

Książka ta jest bardzo specyficznie napisana. Kiedy zaczęłam ją czytać skojarzyła mi się z taką wybuchową mieszkanką naszych Dziadów Mickiewicza i Wesela Wyspiańskiego doprawioną Radkiem Rakiem. Jesteśmy świadkami jak dzień po dniu w listopadzie we wsi dzieją się cuda. Poznajemy kraty czyli dusze, które są na usługach gospodarzy. Powoływane są do życia przez podpisanie z diabłem cyrografu własną krwią i zamieszkują ciała zrobione z różnych śmieci i niepotrzebnych przedmiotów. Chociaż niektórzy używają do podpisu soku z porzeczek.

Głównym bohaterem jest wieś, która żyje swoim życiem i jest pełna niezwykłych osobowości. Cześć osób pracuje na polach a część w folwarku niemieckiego barona. Zmagają się z zarazą i z problemami, które mają swoje źródło zarówno we dworze ale także w świecie nadprzyrodzonym. Różne demony zjawy i duchy pojawiają się wśród ludzi i przywiązują do domostw. W takim świecie toczy się historia miłosna Hansa, Jaana i Liiny. 

Estoński folklor. 

Koncepcje kratów i innych stworów to była na mnie dla mnie kompletna nowość. O ile z różnych innych mitologii, czy to celtyckich czy słowiańskiej i nordyckiej kojarzę jakieś tam stwory, tak z literatury i z mitologii estońskiej nie znałam kompletnie nic. To było dla mnie bardzo odkrywcze świeże i nowe. Dobrze, że na początku książki jest słowniczek, gdzie wszystkie stwory zostały opisane. Jestem też fanką tego jak chrześcijańskie wierzenia mieszają się z folklorem i świat umarłych przenika do świata żywych.

Mroczna satyra.

Jestem pod wrażeniem i języka jakim jest książka napisana i sposobu podzielenia jej na poszczególne dni listopada, gdzie każdy dzień to nowy kłopot i nowa przygoda. Ten utwór jest też dość satyryczny i uwypuklający przywary ludzi. Nie raz widzimy chciwych mieszkańców wsi wykradających za pomocą kratów wędliny z pańskich piwnic czy jedzących przez pomyłkę mydło. Książka ta jest bardzo specyficzna, jest mroczna, klimatyczna oraz pełna czarnego humoru. Mi się bardzo podobała i polecam po nią sięgnąć. 

Szczegóły:
Tytuł: Listopadowe porzeczki
Tytuł oryginalny: Rehepapp ehk november
Autor: Andrus Kivirähk
Wydawnictwo: Literackie
Liczba stron: 283

"Listopadowe porzeczki” do kupienia na Bonito
Czytaj dalej »
0
Etykiety:
,

października 19, 2021

Historia pszczół - Maja Lunde

Trzy historie połączone pszczołami. 

Historia pszczół to książka którą przesłuchałam w absolutnie genialnym audiobooku i mogę powiedzieć, że to pozycja super ważna, bo poruszająca bardzo istotny temat jakim są pszczoły. Książka ta zawiera trzy różne historie. W pierwszej z nich jesteśmy XIX wieku gdzie William marzy o byciu naukowcem. Kariera przyrodnika się nie udaje, ale po jakimś czasie zaczyna interesować się pszczołami oraz ich życiem i konstruuje swój pierwszy ul.

W roku 2007 na farmie która jest całym życiem George’a zaczęły ginąć pszczoły. Dzieje się tak nie tylko u niego, ale również we wszystkich okolicznych pasiekach. Setki uli stoi teraz pustych i krążą pogłoski o tajemniczej chorobie.

W trzeciej historii jesteśmy w dalekich Chinach przyszłości w roku 2098, gdzie pracownicy farm ręcznie zapylają drzewa owocowe aby dały plon. Młoda kobieta o imieniu Tao spędza z synkiem czas no właśnie takiej farmie i pragnie dać mu lepsze życie. Jednak kiedy malutkie dziecko się oddala coś się dzieje. Kobieta zaczyna walkę o zdrowie swojego dziecka.

Zapowiedź katastrofy.

W pewnym sensie jest to książka katastroficzna, bo mówi ona o pszczołach i pokazuje co może się stać jeśli tych pożytecznych owadów zabraknie. Mogę też powiedzieć, że jest to książka bardzo mądra, bardzo przemyślana i fajnie skonstruowana. Te trzy linie czasowe w bardzo ciekawy sposób się przenikają. Ja osobiście najbardziej poczułam się zainteresowana tą trzecią opowieścią z przyszłości oraz naszą współczesną linią czasową. Nie do końca porwała mnie część historyczna.

Polecam szczególnie wersje audio, która jest absolutnie genialna i czytają trójka wspaniałych lektorów: Leszek Filipowicz, Adam Bauman, Magdalena Schejbal. Słuchałam jej do biegania i mega mnie wciągnęła.

Skomplikowany obraz ludzkiej psychiki. 

Wszyscy bohaterowie są tacy samotni w tej swojej miłości do pszczół. W chęci polepszenia swojego życia i jego perspektyw są zostawienie trochę samym sobie. Historie tych trzech osób łączą się ze sobą. Jest to również opowieść o więźniach więzach rodzinnych, samotności, a nawet o błędach wychowawczych, które popełniają, bo wszyscy są rodzicami dzieci w różnym wieku.

Z minusów, to akcja rozwija się dość powoli i nie ma żadnych gwałtowniejszych momentów. Ale ja po prostu chciałam słuchać dalej i byłam coraz bardziej zainteresowana tematem. Jest to spokojna historia i bardzo inteligentna o bardzo ważnym temacie. Bardzo ją wszystkim polecam.

Szczegóły:
Tytuł: Historia pszczół
Tytuł oryginalny: Bienes Historie, roman
Cykl: Kwartet klimatyczny
Autor: Maja Lunde
Wydawnictwo: Literackie
Liczba stron: 514
Czytaj dalej »
0
Etykiety:
,

października 13, 2021

Suknia. Opowieść o królewskim ślubie - Jennifer Robson

 

Historia królewskiej sukni. 

Suknia to książka po którą sięgnęłam troszkę przypadkowo, ale od razu między nami zaiskrzyło. Jest to cudna książka z królewskim ślubem w tle.

W Londynie w 1947 roku poznajemy Ann Hughes. W ciężkich powojennych czasach, kiedy wszystkie produkty są reglamentowane, a społeczeństwo leczy powojenne rany, dziewczyna dostaje pracę hafciarki w domu mody Normana Hartnella. Tam poznaje ona Miriam Dassin, równie utalentowaną młodą kobietę z Francji. Wkrótce okazuje się, że to między innymi one będą haftować suknię ślubną dla księżniczki Elżbiety, przyszłej królowej. Bardzo się tym ekscytują, a ja razem z nimi, muszę przyznać.

Druga opowieść ma miejsce w roku 2016 w Toronto, gdzie Heather dostaje w spadku po babci szkatułę z haftowanymi kwiatami, takimi samymi jak na sukni królowej. Heather przybywa do Londynu aby odkryć przeszłość swojej babci, o której ona sama nigdy nikomu nie wspominała. Cała jej podróż śladami babci i swoiste śledztwo które przeprowadza jest bardzo pasjonujące. Odkryłam, że bardzo lubię książki z motywem zagadki z przeszłości. 

Trudne lata czterdzieste.

Ja jestem zachwycona kilkoma rzeczami. Po pierwsze obraz społeczeństwa z lat 40 był szalenie interesujący, autorka pokazała życie zwykłych ludzi oraz rozrywki klasy wyższej. Również sam proces powstawania sukni i zamieszanie w prasie wokół tego był super przedstawiony. W książce pojawia się też wątek holocaustu. Ale myślę, że najważniejsze było tu przedstawienie siły przyjaźni dwóch kobiet które bardzo siebie wspierały w tych trudnych dla nich czasach. 

A teraz, czy jest to dobra książka dla fanów serialu The Crown? Zależy. Jeśli się spodziewacie opowieści o królowej, to pojawiają się o niej jedynie krótkie wzmianki. Ale jeśli interesujecie się chociażby modą i nastrojami społecznymi przed królewskim ślubem, to bardzo polecam. Ja jestem w pełni usatysfakcjonowana z tej książki. Do przeczytania na raz.

Szczegóły:
Tytuł: Suknia. Opowieść o królewskim ślubie
Tytuł oryginalny: The Gown: A Novel of the Royal Wedding
Autor: Jennifer Robson
Wydawnictwo: Literackie
Liczba stron: 400


Czytaj dalej »
0
Etykiety:
,

listopada 13, 2020

Bieguni - Olga Tokarczuk

Drugie podejście do twórczości autorki.

Czytałam Tokarczuk zanim to było modne. Chyba tak to się teraz mówi, żeby komuś zaimponować w towarzystwie, prawda? Parę lat temu rzeczywiście przeczytałam książkę Olgi Tokarczuk Prowadź swój pług przez kości umarłych i bardzo mi się spodobała. Postanowiłam dać kolejnej książce szansę, więc zakupiłam audiobooka Biegunów. Mam z tą książką pewien problem, bo jednocześnie jestem pod wrażeniem, ale równocześnie jej słuchanie nie sprawiło mi jakiejś wielkiej przyjemności. 

Wysmakowana literatura.

Talentu literackiego absolutnie nie mogę Oldze Tokarczuk odmówić. Wszystkie opisy są mega plastyczne, bardzo metaforyczne i jest to też literatura, którą przyswaja się trudno. Treść naszpikowana jest wieloma głębszymi znaczeniami i mimo, że nie do wszystkich fragmentów książki podeszłam z entuzjazmem, to czułam wielką satysfakcję z tego, że słucham dalej i zagłębiam się w te historie różnie pojmowanych podróżników i nomadów.

Wiecie co jest najlepsze? Ja w jednej trzeciej książki stwierdziłam, że absolutnie nie mam pojęcia o co w tym wszystkim chodzi. Początkowo forma książki wydawała mi się nieco dziwna. Składa się z wielu różnych mini opowiadań i one były tematycznie tak bardzo oddalone od siebie, że musiało trochę minąć zanim zaczęłam rozumieć całość. To było jak układanie puzzli, które w kawałkach nic nie znaczą, ale wyłania się z tego jakiś spójny obraz. Były opowieści o sułtanie, o chorwackiej wyspie, o współczesnej o kobiecie we Wrocławiu i tej uwięzionej na lotnisku.

Dziwna i fascynująca estetyka.


Różnorodność i estetyka mnie powaliły. To było jak patrzenie na świat przez krzywe zwierciadło, czy kamerę obscura. Raz dostajemy opowieść marynarza, a zaraz potem opis narządów ludzkich zatopionych w formalinie i wypchanego czarnego lokaja w wersalskim gabinecie osobliwości. Otwierałam szeroko oczy ze zdumienia, bo te skakania z tematu na temat tak cholernie mi się nie kleiły, ale zaraz potem, po zastanowieniu dostrzegałam w tym jakiś turpizm, jakąś satysfakcję z czytania o takich rzeczach i dziwną powykręcana całość.

Jest to książka jedyna w swoim rodzaju. Już prawie miesiąc minął odkąd ją skończyłam, a dalej nie wiem co o niej sądzić i czy jestem bardziej na tak, czy na nie. Jedno jest pewne, jeśli szukacie wysmakowanej, wypieszczonej literatury, która Was zadziwi i wywoła sprzeczne emocje, to Olga Tokarczuk i jej Bieguni, to bardzo dobry wybór.  

Szczegóły:
Tytuł: Bieguni
Autor: Olga Tokarczuk
Wydawnictwo: Literackie
Liczba stron: 451
Czytaj dalej »
0
Etykiety:
,

listopada 02, 2020

Wyspa - Sigríður Hagalín Björnsdóttir


Przesłuchałam w audiobooku Wyspę, książkę, którą jakiś czas temu polecało wiele osób i która podobno wstrząsnęła Islandią. Po skończeniu stwierdzam, że mam z nią pewien problem. Niektóre elementy bardzo mi się podobały, a inne zupełnie nie.

Apokalipsa bez ataku jądrowego.

Zacznę od tego co było interesujące. Islandia straciła kontakt ze światem. Nie działają łączą telefoniczne i internetowe z kontynentem. Nie lądują samoloty z zewnątrz. Islandia prawdopodobnie jest jedyną ostoją ludzkości na świecie. Mamy tu przykład apokalipsy i kryzysu, który się dzieje na naszych oczach. Przedstawione są procesy jakie zachodzą w społeczeństwie, pierwsze niepokoje i zamieszki oraz problemy polityczne. Wbrew pozorom początek końca jest dość łagodny. To było dla mnie zaskakujące, nowe i interesujące.

Grupy społeczne z różnymi problemami.

W tym całym zamieszaniu poznajemy bohaterów, którzy pochodzą z różnych grup społecznych. Niestety do żadnego z bohaterów nie poczułam przywiązania. Żaden mnie nie poruszył i nie chcę to się źle wyrazić, ale ich losy były dla mnie trochę obojętne. Jest skrzypaczka, która ocalała po wybuchu w operze, jest dziewczynka która wstąpiła do bandy dzieciaków okupujących centrum handlowe, są również politycy podejmujący decyzje. Przedstawienie osób z różnych grup społecznych było bardzo ciekawe, bo pokazywało jakie kto ma potrzeby i z jak różnymi problemami się mierzy. Ale w tych historiach zabrakło mi czegoś nieokreślonego, jakiegoś dynamizmu i charakteru. Najbardziej zaciekawił świetny wątek dotyczy wykluczenia społecznego ludzi którzy, rdzennymi Islandczykami nie są, a utknęli na wyspie, szkoda, że nie jest bardziej rozbudowany.

Niepokój i pierwsze zamieszki.

W książce panuje atmosfera lekkiego niepokoju i dezorientacji. Ja sama byłam trochę zdezorientowana i nie wiedziałam w ogóle co się dzieje i dlaczego jest tak, a nie inaczej. Dopiero później wyłania nam się cały obraz i cała sytuacja polityczna i gospodarcza.

Jest to naprawdę ciekawy obraz apokalipsy, która się dzieje na naszych oczach i jestem w stanie zrozumieć dlaczego tyle ludzi tę książkę poleca i zachwala. Mnie niestety nie poruszyła tak jak miałam na to nadzieję. Oczywiście zaciekawiły mnie te wszystkie procesy które zachodziły. Dynamizmu dodały akty przemocy i terroryzmu, bo zdarzały się. 

Książka wyróżnia się wśród innych dystopii podejściem do tematu. Ja daję jej takie 3/5 i czy polecam? Jeśli interesuje was temat post-apo, to na pewno znajdziecie w niej zupełnie inne spojrzenie na koniec świata. Jednak nie jest to opowieść dla osób poszukujących miłej rozrywki. Ta książka skłania do myślenia i do refleksji nad tym, że jeśli taki koniec świata nastąpi, to jednak jesteśmy w czarnej D.  

Szczegóły:
Tytuł: Wyspa
Tytuł oryginału: Eyland
Autor: Sigríður Hagalín Björnsdóttir
Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie
Liczba stron: 288


Czytaj dalej »
0
Etykiety:
,

lipca 22, 2020

Droga - Cormac McCarthy


Cormac McCarthy trochę mnie w ostatnim czasie prześladował, bo co chwilę widziałam polecajkę którejś jego książki, albo sam autor w innych dziełach był przedstawiamy jako "coś wartego poznania". Nareszcie zabrałam się za jego Drogę, którą przesłuchałam w audiobooku. Jestem pod wielkim wrażeniem tej powieści.

Wędrówka przez pustkowia.

Jesteśmy towarzyszami wyprawy ojca i syna przez spalone i spopielone tereny, które kiedyś były Stanami Zjednoczonymi. Chłopiec nie zna innego świata, urodził się tuż po katastrofie. Mężczyzna zaś stara się nie wspominać dawnego życia, mimo że ruiny starego świata wciąż o nim przypominają. Jest zimno, doskwiera im głód, czasami nogi mają owinięte szmatami, ale idą dalej pchając stary sklepowy wózek z całym dobytkiem. 

Miłość ojca i ciekawość dziecka.

W tej książce panuje niesamowite napięcie podkreślone tym, że ojciec z synem mówią do równoważnikami zdań oraz pojedynczymi słowami, jakby nie potrzeba było słów między nimi i nie potrzeba było zakłócać wszechogarniającej wszystko ciszy. Nawet nie wiemy, czy mają jakieś imiona. Ojciec stara się wychować chłopca na dobrego człowieka i próbuje wytłumaczyć mu świat. Przeważnie bardzo ciężko jest cokolwiek wyjaśnić, ponieważ ludzie zatracają swoją naturę. Spotykają na swojej drodze bandy kanibali, widzą okropne rzeczy, cierpią i się boją, a kierują się do upragnionego wybrzeża. Ale co tam na nich czeka?

Apokalipsa wg McCarthy'ego.

Autor przedstawia spełnioną apokalipsę. Opisał strach, głód i koniec świata, a w tym wszystkim miłość ojca i synka. Coś co trzyma przy życiu i zdrowych zmysłach. Myślę, że nie ma co dużo pisać o tej książce, ją trzeba przeczytać. Przedstawia naprawdę zatrważający obraz tego, jak nasz świat może wyglądać i co się może stać z ludźmi.
Czy po końcu naszego świata zejdziemy do podziemi metra czy pójdziemy może spopieloną drogą, którą wytyczył McCarthy?  


Szczegóły:
Tytuł: Droga
Tytuł oryginalny: The Road
Autor: Cormac McCarthy
Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie
Liczba stron: 456


Czytaj dalej »
0
Etykiety:
,

sierpnia 08, 2017

Prowadź swój pług przez kości umarłych - Olga Tokarczuk


Przyznam się, że do przeczytania tej książki skłonił mnie tytuł. W moim odczuciu bardzo przyciągający uwagę. O Oldze Tokarczuk oczywiście sporo słyszałam, ale nie miałam okazji czytać. 

Prowadź swój pług przez kości umarłych to książka której się nie czyta, ją się przeżywa i kocha albo nienawidzi. W kotlinie Kłodzkiej w oddaleniu od innych zabudowań mieszka starsza pani Janina Duszejko. Jest ona miłośniczka astrologii i zajmuje się opieką wakacyjnych domów sąsiadów oraz tłumaczy poezję. Wkrótce przez okolicę przetacza się fala morderstw. Ofiary to miejscowi myśliwi, a na miejscu zbrodni odnajdywano ślady obecności zwierzyny. Duszejko sugeruje, że to zwierzęta biorą odwet na swoich oprawcach.

Główny temat przewodni książki to zwierzęta i moralne dylematy na temat myślistwa. Rzecz dla sporej liczby osób raczej kontrowersyjna. Duszejko jest przedstawiona jako osoba broniąca zwierząt i ich prawa do życia. Narracja jest pierwszoosobowa i to właśnie z jej perspektywy poznajemy tę historię. To pierwsza bohaterka tego rodzaju z jaką się spotkałam i jest naprawdę niesamowita. Z jej perspektywy współczesny świat wygląda zupełnie inaczej. Często rozważa na temat życia i starszych ludzi takich jak ona, ze swoimi „dolegliwościami” i nierozumianych przez innych. 

Autorka w sposób mistrzowski operuje słowem. W tej książce jest jakaś głębia. Klimat powieści również jest niesamowity, pełen grozy, samotności oraz pochwał przyrody. Nie czytało się tej książki łatwo. Chyba nie do końca pasowało mi to ciągłe opiewanie natury. Wątek przestępstw jest ciekawy i na końcu czułam wielkie zaskoczenie, ale nie jest to typowa sprawa kryminalna. Mam też kilka zastrzeżeń. Jak dla mnie astrologii było w tej książce nieco za dużo i odniosłam też wrażenie, że autorka trochę narzuca czytelnikowi określony sposób patrzenia na sprawę myślistwa. Jednak jestem naprawdę zadowolona.

Po pierwszym spotkaniu z autorką czuję się usatysfakcjonowana. Naprawdę mi się podobało, ale nie jest to książka dla wszystkich. Na pewno sięgnę jeszcze w przyszłości po twórczość Tokarczuk.  

Szczegóły:
Tytuł: Prowadź swój pług przez kości umarłych
Autor: Olga Tokarczuk
Wydawnictwo: Literackie
Liczba stron: 323
Czytaj dalej »
0
Etykiety:
,
Subskrybuj: Posty (Atom)