Ruski ekstrem do kwadratu. Co zostało z mojej miłości do Moskwy? - Boris Reitschuster

października 21, 2017

Ruski ekstrem do kwadratu. Co zostało z mojej miłości do Moskwy? - Boris Reitschuster

Ruski ekstrem do kwadratu jest kolejnym zbiorem felietonów o Rosji i życiu w Moskwie niemieckiego dziennikarza Borisa Reitschustera. Spotkałam się z opiniami, że ta książka to taki trochę odgrzewany kotlet, że wszystko co ciekawe jest już w poprzedniej części. Jednak dla mnie ta książka była znaczenie ciekawsza. Autor pozbył się tej różowej otoczki, którą owinął swoje poprzednie felietony i w sposób znacznie bardziej krytyczny opisuje rosyjską rzeczywistość. W tym reportażu znalazło się więcej krytyki polityki, a ten cały rosyjski czy może raczej moskiewski folklor okazał się coraz bardziej irytujący. A wszystko za sprawą rozmowy z dziennikarzem z Polski, który sprawił, że autor zaczął się zastanawiać nad tym co pozostało z tej jego miłości do Rosji.

"Z dnia na dzień, z tygodnia na tydzień wszystkie te szaleństwa codziennego życia, które wcześniej uważałem za rosyjski "folklor" i do których odnosiłem się pozytywnie, choć z nutką ironii, coraz bardziej doprowadzały mnie do szału."

Autor jednak nie stracił nic ze swojego ironicznego i zabawnego stylu pisania, którym opisuje najbardziej absurdalne sytuacje. „Wiadomości z absurdystanu” są nawet jednym całym rozdziałem. Mnie strasznie ubawiła historia ekspedientki, która napadnięta sama wymierzyła sprawiedliwość przykuwając złoczyńcę do grzejnika, karmiąc viagrą i wykorzystując go przez kilka dni. Pojawia się też problem rosyjskiej armii i poboru do niej oraz dzikie wybryki wojskowych. 

Spora część książki jest poświęcony Igorowi, przyjacielowi i fotografowi autora. W rozdziale „Brawurowe wyczyny Igora” mężny i dzielny Igor zmaga się z zamknięciem w czarnej Wołdze i krokodylem w toalecie. Świetny rozdział, który pokazuje Rosję widzianą oczami Igora, prawdziwego Rosjanina.

"Igor dowiedział się co to strach, siedząc na desce klozetowej. A Igor - fotograf moskiewskiego oddziału "Focusa" - po dziesięcioleciach działania na pierwszej linii frontu dziennikarskiego jest twardy jak rosyjski czołg T-52." 

Ta książka to nie tylko Moskwa. Autor opisuje swoje przeżycia z podróży do Biesłanu na Kaukazie i wizyty w Prypeci koło Czarnobyla. Rozmawia również z politykami naukowcami, którzy aktywnie działali w czasie Ziemnej Wojny, wyścigu zbrojeń i wysyłania psa w kosmos.

Książka porusza bardzo szeroki zestaw tematów, od polityki do wróżki ze stacji benzynowej. Mnie zawsze bardziej interesowały tematy geopolityczne od typowo kulturowych, więc tę książkę oceniam lepiej niż poprzednią część, w której znaleźć można opisy zachowań ludzi i sytuacji z życia codziennego. Jednak przy tych wszystkich opisywanych absurdach weźmy pod uwagę to, że książkę tę napisał Niemiec. Dla Polaka nie wszystko będzie tak szokujące i zaskakujące. Polecam ten reportaż wszystkim zainteresowanych Rosją i wcale nie trzeba się zapoznawać z poprzednią książką autora, aby sięgnąć po tą. Mi się bardzo podobała.


Szczegóły:
Tytuł: Ruski ekstrem do kwadratu. Co zostało z mojej miłości do Moskwy?
Seria: Bieguny
Autor: Boris Reitschuster
Wydawnictwo: Carta Blanca
Liczba stron: 240

Czytaj dalej »

Ruski ekstrem. Jak nauczyłem się kochać Moskwę - Boris Reitschuster

października 05, 2017

Ruski ekstrem. Jak nauczyłem się kochać Moskwę - Boris Reitschuster

Ruski ekstrem jest to reportaż napisany przez Borisa Reitschustera, na który składa się zbiór wielu krótkich felietonów zgrupowanych w rozdziały. Niemcy znane są z porządku, przestrzegania przepisów i sztywnych norm społecznych, a przynajmniej tak przedstawia swój kraj autor. Nic dziwnego, że po trafieniu do Rosji znalazł w niej całą masę różnych dziwnych zachowań. 

Dla Niemców ta książka może być zaskakująca a nawet szokująca, ale niekoniecznie dla Polaka. Wiele z opisywanych sytuacji mojego zdziwienia nie wzbudziło, bo podobnie zachowują się Polacy. Na przykład Boris wielce się dziwił na zwyczaj nie witania się przez próg, albo wyzywanie od brzydkich cudzych dzieci i kwiatów, z zamiarem pochwalenia ich. Tak samo jest w Polsce, a przynajmniej u mnie w domu. 

"Jeśli coś jest zabronione, ale mimo to bardzo się tego chce, wówczas jest to dozwolone"

Znalazło się też kilka sytuacji naprawdę ekstremalnych. Bardzo zainteresowało mnie życie na krawędzi moskiewskich taksówkarzy i pieszych, którzy walczą o przetrwanie na pasach. Autor opisał też początki istnienia IKEI, w której  kultywuje się radzieckie tradycje stania w kolejkach. Brał udział w prawdziwym Osetyjskim weselu, a także latał w głąb Rosji samolotami, które nie miały już prawa latać.

"Czasem jedno przekleństwo znaczy więcej niż tysiąc słów. Jak stwierdził Dostojewski, Rosjanin potrafi ująć cały swój światopogląd w jednym nieprzyzwoitym słowie."

Rozdział pt. Na tropie erosa prawi o życiu uczuciowym. Mega ciekawe jest przedstawienie mentalności rosyjskich kobiet, które podobno potrafią kochać mocniej niż Europejki czy Azjatki i tylko w Rosji można znaleźć „prawdziwego mężczyznę”. Na te zagadnienia patrzyłabym jednak nieco przez palce i nie brała ich całkiem na serio. Autor przedstawia też całą masę stereotypów o Rosjanach, które są gdzieś tam głęboko w świadomości europejczyków zakorzenione.  

Boris nie opisuje współczesnej Rosji. Skupia się on na latach okolicy 2004 – 2008 oraz wspomina lata 90-te które również przeżył w Moskwie jako dziennikarz. Książka jest całkiem zabawna. Styl pisania autora jest bardzo dobry i nieco ironiczny co od razu wywołuje uśmiech na twarzy. Ciekawie było obserwować reakcje Niemca na rosyjską rzeczywistość którą konfrontuje ze znaną sobie niemiecką dokładnością. Na pewno jest to kopalnia cytatów mających zastosowanie również do naszej polskiej codzienności. Szczerze mówiąc to nie spodziewałam się po tej książce jakichś wielkich cudów. Podobała mi się, dobrze się przy niej bawiłam, ale nie jest to szczególnie wybitne dzieło. 

Szczegóły:

Tytuł: Ruski ekstrem. Jak nauczyłem się kochać Moskwę 

Tytuł oryginału: Russki extrem. Wie ich lernte, Moskau zu lieben

Seria: Bieguny

Autor: Boris Reitschuster

Wydawnictwo: Carta Blanca

Liczba stron: 208

Czytaj dalej »

Kierunek Bagdad: jak zostałem włóczęgą, terrorystą i szpiegiem na Bliskim Wschodzie - Henry Hemming

lipca 11, 2017

Kierunek Bagdad: jak zostałem włóczęgą, terrorystą i szpiegiem na Bliskim Wschodzie - Henry Hemming

To książka o najdłuższym tytule na mojej półce, a przedstawia pasjonującą wyprawę na Bliski Wschód jeszcze zanim wybuchła II Wojna w Zatoce Perskiej, ale już po ataku 11 września.

Dwójka artystów z Wielkiej Brytanii Henry i Al postanowiło odbyć artystyczną wyprawę do serca islamskiego świata - do Bagdadu, gdzie podobno kwietnie artystyczny renesans. Wsiedli do starej toyoty, którą nazwali Yasmine (i przerobili w trakcie podróży przynajmniej kilka razy), zaopatrzyli się w płótna, szkicowniki i farby, mały egzemplarz Koranu, ulotki o islamie i… kij baseballowy, po czym obrali kierunek na wschód. Przejechali przez Węgry (bo Słowacy ich nie puścili na granicy), Turcję, Iran, Irak, ZEA, Arabię Saudyjską, Egipt, Jordanię, Liban, Syrię i w końcu Irak. Po drodze spotkali wielu dobrych ludzi, natknęli się na wiele niebezpiecznych miejsc i sytuacji, a to wszystko w imię sztuki. To sztuka otwarła im wiele drzwi zamkniętych dla zwyczajnych podróżników.

Ten reportaż jest wspaniałym obrazem kultury państw przez które przejeżdżali – bo nie wszędzie pasuje ogólna nazwa kultury islamu. Podróż odbywali w trakcie politycznych przewrotów i początków zmian. Kiedy wybuchła II Wojna w Zatoce Perskiej byli w Arabii Saudyjskiej. W trakcie wyprawy byli nazywani islamskimi ekstremistami, terrorystami i brytyjskimi szpiegami. Zdecydowanie najniebezpieczniejsze miejsce jakie odwiedzili to Bagdad oraz iracki Kurdystan, gdzie nielegalnie przekraczali granicę.

Jednak wszystko co Henry opisał jest pisane z punktu widzenia artysty. Opisywał barwy, tekstury, podziwiał style i chwalił prace spotykanych ludzi. Znaczna część książki jest refleksją na temat  prawdziwego oblicza islamskiego świata. To nie każdemu musi się podobać, ta filozoficzna część. Mnie do końca nie porwała, może dlatego, że specjalizuję się w nieco innym patrzeniu na rzeczy opisane w książce, bardzie geograficznym i społecznym niż artystycznym.

Jeśli pasjonuje was Bliski Wschód, tańce derwiszy, wojsko amerykańskie, zniszczone uliczki Bagdadu i chcecie się dowiedzieć jak kobieta w burce okazuje zainteresowanie mężczyzną, to musicie przeczytać tę książkę. To reportaż zdecydowanie warty poznania chociażby po to, aby zobaczyć jak wyglądała Syria i Irak przed nastaniem ISIS. 

Szczegóły:

Tytuł: Kierunek Bagdad: jak zostałem włóczęgą, terrorystą i szpiegiem na Bliskim Wschodzie

Tytuł oryginału: Misadventure in the Middle East.

Autor: Henry Hemming

Wydawnictwo: Carta Blanca

Liczba stron: 280

Czytaj dalej »