Rozdroże kruków - Andrzej Sapkowski

grudnia 01, 2024

Rozdroże kruków - Andrzej Sapkowski

 

Informacja o nowej książce Andrzeja Sapkowskiego gruchnęła tak niespodziewanie i tak blisko do premiery, że szczerze mówiąc nie miałam praktycznie żadnych oczekiwań co do Rozdroża kruków.

Ogólnie mówiąc jest to książka po prostu dobra. Myślę, że sentyment do Wiedźmina bardzo wpłynął na moją ocenę, ale autentycznie przyjemnie mi się to czytało. W pierwszej połowie nieco brakowało tej myśli przewodniej co sprawiło, że pierwsze rozdziały były jak osobne opowiadania, co w sumie aż tak mi nie przeszkadzało, bo opowiadania bardzo lubię, a autor w tej formie, co widać, czuje się bardzo dobrze.

Wiedźmin Geralt jest tu młodzikiem, nieobytym ze światem. Dopiero co wyruszył z Kaer Morhen i życie w drodze daje mu kilka pierwszych bardzo bolesnych lekcji. Nie tyle jeśli chodzi o potwory, ale o ludzi i ich relacje. Brak tu tej ironii i ciętego języka jaki znamy z sagi, a wiedźmin częściej milczy niż mówi, ale jest za to natłok ludzi z różnymi interesami, którym wiedźmin w swojej nieświadomości nadepnął na odcisk. Nieco potworów też było, co bardzo mnie cieszyło. Zwiedziliśmy trochę rozdroży i lasów.

- Nie obraź się - Holt obrócił się w siodle - ale nalegam, byś przy mnie zechciał w miarę poprawnie się wysławiać. W szczególności nie mówił „obczaić" i ,,no weź”.

Poruszamy się po Kaedwen praktycznie cały czas. Słyszałam już głosy, że Sapkowski nie jest konsekwentny jeśli chodzi o budowanie świata i tego co gdzie jest, ale dla mnie, osoby która sagę czytała dość dawno, nie miało to żadnego znaczenia. Nie spodziewałam się też spotkać wielu osób które pojawiały się w sadze, a tu niespodzianka, kogoś jednak spotykamy i zawsze wtedy pojawia się u mnie to miłe uczucia podszyte sentymentem.

Książka jest poprawna, napisana jak zwykle bardzo przyjemnym językiem. Czy mnie porwała? Nie. Ale z czystą przyjemnością ją przeczytałam. Czy była krótka? Była w sam raz i uważam, że za bardzo się przyzwyczailiśmy do wydawnictw, które wypuszczają na rynek same 500-stronicowe cegły, a jak coś ma poniżej 300 to jest dla niektórych takim dłuższym opowiadaniem. Także myślę, że jak na to co chciał autor przekazać, długość jest idealna. Czy poznajemy coś nowego i odkrywczego? Raczej nie, ale ja jako fanka jestem zadowolona z powrotu do świata Geralta (jeszcze nie z Rivii).

Szczegóły:
Tytuł: Rozdroże krukó
Tom: 0,1
Cykl: Saga o Wiedźminie
Autor: Andrzej Sapkowski
Wydawnictwo: superNOWA
Liczba stron: 292

"Rozdroże kruków” do kupienia na Bonito

Czytaj dalej »

Pani Jeziora - Andrzej Sapkowski ~ Wiedźmin po latach ~

października 08, 2022

Pani Jeziora - Andrzej Sapkowski ~ Wiedźmin po latach ~

 

Wraz z Panią Jeziora czyli tomem 5 Sagi o Wiedźminie kończy się moja powtórka Wiedźmina po latach. Ta część jest najdłuższą z całej sagi ale nigdy nie była moją ulubioną książką, jest za smutna i żegnamy w niej zbyt wielu bohaterów, których polubiłam.

Po pierwsze, Sapkowski postawił na głowie konstrukcję książki. Startujemy w średniowieczu nad jeziorem w królestwie Króla Artura gdzie obecnie przebywa Ciri. Następnie jesteśmy świadkami wielu przeskoków czasowych, zmian perspektyw i stylów. I to jest właśnie to co zrobiło na mnie największe wrażenie. Tak sobie czytałam i co jakiś czas dochodziłam do wniosku, że ten Sapkowski, to jednak ma łeb i świetnie to wszystko wymyślił. Kiedy miałam te naście lat i czytałam tą książkę po raz pierwszy to jednak nie rozumiałam do końca tego co się tu dzieje, a teraz był efekt wow. 

Ciri rozpoczyna swoją wędrówkę po czasie i przestrzeni uciekając przed pościgiem i szukając Geralta. Natomiast Geralt szuka Ciri razem ze swoją kompanią. W tym tomie ponownie pojawia się Yennefer, kończymy znajomość z Regisem, Milvą, Cahirem i resztą bohaterów, z którymi podróżowaliśmy.

Książka wyróżnia się na pewno licznymi, świetnymi opisami batalistycznymi. Wkomponowaną w opowieść i przypowiastki bohaterów prawdziwą i gorzką naturą człowieka. Przedstawieniem świata nieidealnego, pełnego zła, bólu i niesprawiedliwości.

W każdym momencie, w każdej chwili, w każdym zdarzeniu kryją się przeszłość, przyszłość i teraźniejszość. W każdej chwili kryje się wieczność. Każde odejście jest zarazem powrotem, każde pożegnanie powitaniem, każdy powrót rozstaniem. Wszystko jest jednocześnie początkiem i końcem.

Zakończenie nie będę zdradzać, aby nie odbierać przyjemności czytania tym, którzy mają to szczęście,  że Wiedźmin jeszcze przed nimi. Jednak pomimo tego, że zakończenie jest raczej gorzkie niż słodkie, mnie wydało się idealne.

Na koniec mogę tylko polecić czytanie Wiedźmina, również czytanie go po raz kolejny. Ja odkryłam w nim zupełnie inne rzeczy niż za naszym pierwszym spotkaniem.

Szczegóły:

Tytuł: Wieża Jaskółki

Tom: 5

Cykl: Saga o Wiedźminie

Autor: Andrzej Sapkowski

Wydawnictwo: superNOWA

Liczba stron: 520

"Pani Jeziora” do kupienia na Bonito

Czytaj dalej »

Wieża Jaskółki - Andrzej Sapkowski ~ Wiedźmin po latach ~

maja 31, 2022

Wieża Jaskółki - Andrzej Sapkowski ~ Wiedźmin po latach ~

 

Wieża Jaskółki czyli 4 tom Sagi o Wiedźminie jest już za mną. To było moje kolejne, ponowne czytanie Wiedźmina. Tą część czytałam kilka lat temu, może nawet 10 lat temu i szczerze mówiąc tak mi się kojarzyło, że to nie była moja ulubiona część. Teraz to potwierdzam.  Nie przepadam, za wątkami Ciri, ale tutaj mamy zastosowany bardzo ciekawy zabieg narracyjny. Jesteśmy w takim momencie historii, że widzimy Ciri pobitą i leczącą rany i ona opowiada pustelnikowi co się zdarzyło, więc widzimy tę historię po części z jej perspektywy i trochę jako retrospekcję z wizji i snów.

Cicho, cicho dzieci. To nie demony, nie diabły... Gorzej. To ludzie.

Jeśli chodzi o wyprawę Wiedźmina to Cahir, Jaskier, Regis i Milva wciąż podróżują w poszukiwaniu Ciri i tak de facto nic ciekawego się z nimi nie dzieje. Oczywiście są tam jakieś walki i tak dalej, ale o nich tylko tyle wiemy i ile Ciri widziała w snach. O moich ulubionych bohaterach jest niestety stosunkowo niewiele, a przynajmniej nic znaczącego się nie wydarza.

Zdecydowanie bardziej rozwinięty jest tutaj wątek Yennefer, która nam w ostatnich częściach troszkę zniknęła z horyzontu. Ona tak samo szukać Ciri i mamy tutaj pokazane te wszystkie zawiłości polityczne.  Jest trochę spisków magów i szpiegów i poznajemy trochę geopolityki, która jest coraz bardziej skomplikowana.

Mylisz niebo z gwiazdami odbitymi nocą na powierzchni stawu.

Ogólnie jestem niezmiennie pod wrażeniem języka jaki zastosował tutaj Andrzej Sapkowski. Mam wrażenie, że każda linijka, każde zdanie i każde słowo było przemyślane. Nigdy wcześniej nie zwróciłam na to uwagi, ale w przy tym czytaniu dostrzegłam że Andrzej Sapkowski wykorzystał pierwsze zdanie które zostało zapisane w języku polskim (to poniżej) i je trochę przerobił na swój użytek. I w tym momencie dostrzegłam ten taki przebłysk geniuszu tej sagi – bardzo polecam takie powroty do książek, można zupełnie inne rzeczy dostrzec. 

Daj, ać ja pobruszę, a ty skocz do piwnicy po piwo.

Książka ta jest zdecydowanie mroczniejsza i bardziej brutalna od poprzednich. Mam też wrażenie, że jest tu dużo rzeczy, których czytelnik potrzebował aby mieć pełny obraz tego świata jak właśnie polityka, czy te wszystkie sieci spisków. Kolejna bardzo dobra część.

Szczegóły:
Tytuł: Wieża Jaskółki
Tom: 4
Cykl: Saga o Wiedźminie
Autor: Andrzej Sapkowski
Wydawnictwo: superNOWA
Liczba stron: 428

Czytaj dalej »

Chrzest ognia - Andrzej Sapkowski ~ Wiedźmin po latach ~

lutego 13, 2022

Chrzest ognia - Andrzej Sapkowski ~ Wiedźmin po latach ~

Nadszedł czas na mój rereading Chrztu ognia, mojej ulubionej części sagi o wiedźminie. Cała książka to tak w sumie jest podróż Geralta i jego towarzyszy przez ogarnięty wojną kraj. W tej części Geralt zostaje też oficjalnie Geraltem z Rivii.

Ale wszystko zaczyna się w pradawnym lesie driad – Brokilonie gdzie Geralt leczy swoje rany. Wypatruje on również wieści o zaginionej Ciri. Ja nigdy nie lubiłam za bardzo wątków Cirilli, a w tym tomie nie ma ich za wiele. Do Wiedźmina dołącza wychowana przez driady łuczniczka Milva oraz Jaskier. Jaskra jest w tej części bardzo dużo. W trójkę wyruszają na południe w poszukiwaniu Ciri. Po drodze spotykają trupy, wrogie wojska, bandy Scoia’tael. W drodze spotykają również wesołą kompanię piątki krasnoludów, m.in. Zoltana Chivaya, gnoma Percivala Schuttenbacha, ich papugę Feldmarszałka Dudę oraz cyrulika Regisa, a gdzieś tam z tyłu jeszcze nie-nilfgardczyk Cahir się pląta. Ta ich wspólna podróż była dla mnie prawdziwą kopalnią śmiesznych cytatów.

– Na moim sihillu – warknął Zoltan, obnażając miecz – wyryte jest starodawnymi krasnoludzkimi runami prastare krasnoludzkie zaklęcie. Niech no jeno który ghul zbliży się na długość klingi, popamięta mnie. O, popatrzcie.

– Ha – zaciekawił się Jaskier, który właśnie zbliżył się do nich. – Więc to są te słynne tajne runy krasnoludów? Co głosi ten napis?

– „Na pohybel skurwysynom!”

Muszę też zwrócić uwagę na samego Wiedźmina. Lubię Geralta, ale co chwilę przewracałam oczami, bo zachowywał się jak rozwydrzona nastolatka. Chciał zrobić wszystko sam, obrażał się na innych i co chwilę krytykował. Zosia-samosia po prostu. Kompania trochę stawiała go do pionu. Szczerze mówiąc to całkowicie zapomniałam, jak bardzo irytujący w tej książce potrafił być Geralt.  

Gówno i kapusta zawsze w parze idą - rzekł sentencjonalnie Percival Schuttenbach. - Jedno popędza drugie. Perpetuum mobile.

Drugą interesującą kwestią był Regis – jedna z moich ulubionych postaci całej sagi. Wampir cyrulik Regis został w bardzo ciekawy sposób przedstawiony. Jego opowieść brzmiała jak historia człowieka uzależnionego od alkoholu. Więc nasz Regis został tu bardzo umiejętnie porównany do niepijącego alkoholika.

W istocie - skrzywił się lekko Zoltan Chivay. - Cyrulik, alchemik lub zielarz. Bez obrazy moiściewy, ale zdrowo jedzie od was apteką.

Jest to opowieść o drodze. Wiele osób wyraża tu swoje poglądy. Nie ma za dużo polityki i jedynie krótkie fragmenty o Szczurach i naradzie czarodziejek przerywają główny wątek. Dla mnie najlepsze było to, że poznajemy ten świat jeszcze lepiej oraz pojawiło się tyle nowych charyzmatycznych postaci. Nie ma nudy w tej części. Ja niezmiennie bardzo polecam książę oraz prze genialnego audiobooka.

Szczegóły:
Tytuł: Chrzest ognia
Tom: 3
Cykl: Saga o Wiedźminie
Autor: Andrzej Sapkowski
Wydawnictwo: superNOWA
Liczba stron: 382

Czytaj dalej »

Czas pogardy - Andrzej Sapkowski ~ Wiedźmin po latach ~

stycznia 08, 2022

Czas pogardy - Andrzej Sapkowski ~ Wiedźmin po latach ~

 

Zapraszam na kolejną odsłonę mojego cyklu Wiedźmin po latach którą porzuciłam jakiś czas temu mając do czyli do czytania inne książki, ale pod wpływem i na fali serialu Wiedźmin postanowiłam wrócić do pierwowzoru. Mogą pojawić się spojlery.

Jestem dumną posiadaczką wszystkich części w papierze, ale tym razem odpaliłam z braku czasu audiobooka, który okazał się absolutnie cudownym słuchowiskiem z wieloma aktorami, ścieżką dźwiękową i innymi elementami akustycznymi jak odgłosy walk i tłumy w karczmie. Wszystkim, którzy do tej pory odbijali się od Wiedźmina, właśnie takie słuchowisko polecam. Wiedźmin jest to książka która jest bardzo popularna, ale wbrew pozorom wcale nie jest to książka łatwa w odbiorze. A to słuchowisko to był po prostu majstersztyk dla mnie. Nie miałam pojęcia że takie coś istnieje i bardzo się cieszę, że postanowiłam przez przypadek tego audiobooka włączyć.

Ale wracając do treści utworu, Czas pogardy jest to druga część sagi o wiedźminie. Nasza trójka głównych bohaterów czyli Geralt i Yennefer z Ciri  podróżują oddzielnie. Ciri jako młoda adeptka magii razem z Yennefer zmierza w kierunku Gros Valen i Aretruzy, gdzie władania magią uczą się czarodziejki. Na lata ma zniknąć za murami szkoły, co bardzo jej się nie podoba. Tęskni za Geraltem. Strasznie pyskata ta Ciri jest tak w ogóle. Pyskata i nieco przemądrzała, co objawiło się szczególnie podczas podróży z Yennefer.

Ty jesteś wiedźminem anachronicznym, a ja wiedźminem nowoczesnym, idącym z duchem czasu. Dlatego ty wkrótce będziesz bezrobotny, a ja będę prosperował. Strzyg, wiwern, endriag i wilkołaków wkrótce nie będzie już na świecie. A skurwysyny będą zawsze.

Tymczasem wiedźmin Geralt zbiera środki na opłacenie detektywa Codringhera, który ma się dla niego zająć sprawą związaną z Ciri. Zachowanie neutralności zaczyna sprawiać Geraltowi pewien problem. Sapkowski w świetny sposób kreuje kierunki polityczne kontynentu oraz walki poszczególnych frakcji. Sieć spisków jaka nam się ukazuje jest naprawdę olbrzymia. Szczególnie widać to na bankiecie na Thanedd przed zjazdem czarodziejów, gdzie dochodzi do rewolucji. W wyniku czego Ciri rozpoczyna swoją własną przygodę. Właśnie to mnie po latach zaskoczyło. To, że już w tej części Ciri musi radzić sobie sama, znaczy z jednorożcem, ale jednak sama na pustyni.

O miłości wiemy niewiele. Z miłością jest jak z gruszką. Gruszka jest słodka i ma kształt. Spróbujcie zdefiniować kształt gruszki.

Szkoda, że nie było więcej Jaskra w tej części, bo to moja ulubiona postać., ale odwiedzamy na chwilę również driady w Brokilonie. Na szlakach zaczyna robić się niebezpiecznie, elfa partyzantka napada na podróżnych, a nieludzie są prześladowani. Już zapomniałam, że tu tyle się dzieje. Książka jest dość dynamiczna i mimo tej całej polityki i knowań nie ma nudy, ale ten tom stoi jednak grami polityków i magów. Mi się bardzo podobała i ponownie się zachwyciłam. Niezmiennie bardzo polecam tę sagę.

Szczegóły:
Tytuł: Czas pogardy
Tom: 2 
Cykl: Saga o Wiedźminie
Autor: Andrzej Sapkowski
Wydawnictwo: superNOWA
Liczba stron: 320

Czytaj dalej »

Krew elfów - Andrzej Sapkowski ~ Wiedźmin po latach ~

września 09, 2018

Krew elfów - Andrzej Sapkowski ~ Wiedźmin po latach ~

Znam parę osób, które zastanawiały się czy można przeczytać sagę bez znajomości opowiadań. Według mnie – nie. Zobaczcie dlaczego:

Krew elfów to kontynuacja historii, której początek poznaliśmy w Mieczu przeznaczenia. Pierwszy rozdział to wielka przygoda Jaskra i spotkanie z Yennefer. Jaskier  przytacza nam historię Geralta i Ciri, ale to taki lekko okrojony obraz. Pojawiają się też postacie znane już z opowiadań, które nie są czytelnikowi przedstawiane od podstaw i jeśli się nie zna sytuacji o której ktoś wspomina, to nie ma szans żeby się domyślić o co chodzi i dlaczego ktoś zareagował tak a nie inaczej.

Niby Krew elfów jest pierwszą częścią sagi, ale w swojej strukturze jest bardzo podobna do opowiadań. Tak w sumie, to każdy z rozdziałów mógłby być osobnym opowiadaniem, bo przedstawia różne przygody zarówno Geralta, Ciri oraz Jaskra.

Czytaj dalej »

Czytaj dalej »

Miecz przeznaczenia - Andrzej Sapkowski ~ Wiedźmin po latach ~

lipca 28, 2018

Miecz przeznaczenia - Andrzej Sapkowski ~ Wiedźmin po latach ~

Zapraszam na kolejną odsłonę Wiedźmina po latach. Ponieważ jest okres wakacyjny i nikomu się nie chce czytać długich tekstów, to będzie dość krótko ze zdjęciami i cytatami. 

Ze wszystkich opowiadań czytanych 11 lat temu najbardziej utkwiły mi w pamięci dwa, które rozpoczynają ten zbiór. Jest to oczywiście Granica możliwości, czyli sprawa ze smokiem, zerrikankami i Borchem Trzy Kawki. Pewnie nie tylko ja wciąż mam przed oczami tego czaderskiego, gumowego smoka z serialu (co się zobaczyło już się nie odzobaczy). Jest ono całkiem długie, prawie 100 stron to całkiem poważne opowiadanie. 

Drugie to Okruch lodu. Doskonale pamiętałam potwora ze śmietnika, czyli zeugla z którym walczył Geralt, a potem siedział z Yennefer i pewnym magiem. Te dwa mnie nie zaskoczyły. Ze wszystkich są też najprostsze. No dobra, przy smoku to jednak Geralt trochę pofilozofował o dobru i złu, ale ogólnie były to dość proste przygody wiedźmina.

Czytaj dalej »

Czytaj dalej »

Ostatnie życzenie - Andrzej Sapkowski ~ Wiedźmin po latach ~

czerwca 18, 2018

Ostatnie życzenie - Andrzej Sapkowski ~ Wiedźmin po latach ~

Kiedy byłam młodsza i tata dał mi do przeczytania Wiedźmina, przyjęłam tę książkę jako cudowną, wyjątkową i bez wad. Bo przecież jak tata poleca, to musi być idealna. Wtedy tak było, ale czy dalej tak jest? Od mojej ostatniej lektury minęło 11 lat, sporo zapomniałam i byłam bardzo ciekawa jak teraz go odbiorę i czy coś mi się jednak nie spodoba.

Ostatnie życzenie ma bardzo ciekawą strukturę. Pomiędzy właściwymi opowiadaniami pojawia się podziely na siedem części Głos rozsądku, który mówi o pobycie Wiedźmina u kapłanki Melitele - Nenneke w celu rekonwalescencji po ataku strzygi. Te fragmenty są też czasami wprowadzeniem do kolejnych opowiadań.

Świat się zmienia, słońce zachodzi, a wódka się kończy.

Czytaj dalej »

Czytaj dalej »