Droga do Wyraju - Kamila Szczubełek

marca 15, 2022

Droga do Wyraju - Kamila Szczubełek

Nowa słowiańska seria.

Droga do wyraju to bardzo sympatyczna historia, która zaczęła się od tego że wąpierz Elgan znalazł demona, Smęta, sprowadzonego przez samozwańczego szamana, który śmierdział tak bardzo, że żaden Bóg nie chciał się nim zaopiekować. Postanowił mu pomóc i zaprowadzić go do Czarnoboga, który powinien go przyjąć do siebie. Wyrusza w poszukiwanie lasu Czarnoboga, a po drodze dołącza do niego szamanka Dorada. Dodatkowo chcą rozwikłać tajemnicę znikających z wiosek dzieci.  

Ogólnie Elgan jak na wąpierza był dość nudną i mało charakterną postacią. Dużo lepsza i żwawsza okazała się Dorada z jej uporem i perypetiami. Zaryzykuję stwierdzenie, że śmierdzący Smęt był tu najfajniejszą postacią. Jeśli chodzi o elementy słowiańskie to cały świat jest wykreowany w oparciu o słowiańskie wierzenia i jest w nim bardzo dużo różnych stworów jak mamuny, rodzanice czy utopce, a nad wszystkim czuwają bogowie. Są też szeptuchy oraz wiedźmy, czarodziejki i czarownice. Także klimat jest.

Świat na plus, reszta do poprawy.

Naczytałam się dużo pozytywnych opinii o tej książce, widziałam dużo zachwytów i szczerze mówiąc, chyba miałam przez to zbyt wygórowane oczekiwania. Jest to sympatyczna przygodówka z całkiem ciekawym światem ale nic ponadto. Nie działo się nic ani dramatycznego, ani takiego co by mnie w jakiś sposób zaangażowało bardziej w tę historię. Autorka ma bardzo przyjemny i prosty styl. Ale w tej książce nie było na przykład za bardzo żadnej brutalności i miałam wrażenie, że czytam książkę dedykowaną dla nastolatków czy dla dzieci. 

Jak na debiut było okej. Jest to przygoda prosta, jednowątkowa i całkiem nieźle mi się ją czytało.  Początek był dużo lepszy niż dalsze rozdziały w których trochę się wszystko rozluźniło i akcja zwolniła. Najciekawszy był tu wykreowany świat, akcja i bohaterowie troszku kuleją. Nie jest to najlepsza powieść z motywem mitologii słowiańskiej jaką czytałam, ale do odstresowania czy wytchnienia po cięższej lekturze powinna być ok.

Szczegóły:

Tytuł: Droga do Wyraju
Tom: 1
Cykl: Demony Welesa
Autor: Kamila Szczubełek
Wydawnictwo: Papierowy Księżyc
Liczba stron: 320

Czytaj dalej »

Królowa Głodu - Wojciech Chmielarz

marca 04, 2022

Królowa Głodu - Wojciech Chmielarz

Nowy, mroczny i brzydki świat.

Jak do tej pory przeczytałam kilka książek pana Wojciecha Chmielarza i wszystkie bardzo lubię. Dlatego na wieść o jego fantastycznej odsłonie zacierałam ręce i z wielką ciekawością i entuzjazmem podeszłam do tej książki.

Minęło już 20 lat od upadku zdradzonego Księstwa Kuźni Zachodu, które upadło pod naporem sił Korporacji. Kaźń stała się celem poszukiwaczy i górników, którzy szukali drogocennych rud żywmetalu. Przedstawiony świat wydaje się miejscem dystopijnym, jest brzydki i mroczny jak po jakiejś wielkiej wojnie. Po lasach grasują potwory, między innymi chudzielce i żlebodźwiedzie. Co ciekawe, ludzie walczą zarówno bronią palną, jaki i mieczami i kuszami kierując się starym kodeksem rycerskim. Wędrowcy padają ofiarą głodu oraz tajemniczej zarazy.

Niejednoznaczni bohaterowie.

Do Kaźni przybywa młody Holender Bram Huygens, który poszukuje pewnego tajemniczego przedmiotu. Wyrusza w dzikie ostępy mając za towarzysza m.in. tajemniczego Polaka Lisieckiego, jednak jego śladem rusza przebiegły szeryf. Wkrótce okazuje się, że każdy ma sekrety i kieruje się swoim własnym interesem. Każdy z bohaterów jest wyjątkowy, charakterystyczny i taki niejednoznaczny. Ale i dobrzy i źli oszukują się nawzajem na potęgę.

Akcja!

Świat przedstawiony było mega fajny, ale tak tylko liźnięty, aż chciałoby się więcej odkryć. Ta wielka groza czająca się w lasach również mogłaby być bardziej podkreślona, ale ogólnie klimat powieści jest niepowtarzalny i bardzo mi się podobał. Autor skupił się na akcji. Jest dużo walki, zaskoczeń i sytuacji bez wyjścia. Ta książka bardzo przypomina mi inną książkę autora – Prostą sprawę. W tym przypadku również mam wrażenie, że czytam dobry western, tylko, że w klimacie fantasy i post-apo, a nawet horroru. Scena z psem to była FUJ. Także ciężko tę książkę jednoznacznie sklasyfikować. Widzę też otwartą furtkę dla kontynuacji, więc nieśmiało mam nadzieję, że zostanie kiedyś rozwinięty motyw wieszczek. Osobiście bardzo mi się podobała, ale czy pobiła kryminały? Chyba raczej nie, jednak polecam samemu przeczytać i przekonać się jak Chmielarz radzi sobie z fantastyką.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Marginesy

Szczegóły:
Tytuł: Królowa Głodu
Autor: Wojciech Chmielarz
Wydawnictwo: Marginesy
Liczba stron: 392

Czytaj dalej »

Życie pasterza. Opowieść z Krainy Jezior - James Rebanks

marca 03, 2022

Życie pasterza. Opowieść z Krainy Jezior - James Rebanks

Życie pasterza to książka jedyna w swoim rodzaju. Książka idealna na te dziwne i niespokojne czasy, bo przynosi prawdziwy spokój. Autor porzucił życie w mieście na rzecz górskich pastwisk w Krainie Jezior (ang. Lake District) i życia na wsi. Jest to swoistego rodzaju pamiętnik przeplatany historią rodziny autora, a nawet trochę esejem wychwalający naturę, owce i proste życie prostych ludzi.

Ta ziemia należy do skromnych, ciężko pracujących ludzi. Prawdziwa historia tej krainy powinna być historią ludzi, którzy nic nie znaczą.

Autor zaznał współczesnego i nowoczesnego miejskiego życia, ale zdecydował się je porzucić na rzecz życia pasterza owiec tak jak jego dziadek, ojciec oraz przodkowie od prawie 600 lat. Wiecie, gdyby kiedyś ktoś mi powiedział, że zachwycę się książką o owcach to bym mu kazała puknąć się w głowę. Tymczasem autor mnie oczarował swoim stylem, anegdotami i cudownie prowadzi tą opowieść. Meandruje po różnych tematach, ale wszystko wciąż kręci się wokół farmy. Przedstawia pastwiska jako dobro wspólne wielu pasterzy, mimo, że każdy ma swoje własne rasy owiec, to wszyscy troszczą się o ziemię oraz o siebie nawzajem tak samo. Pokazuje sieć zależności które istnieją w ich społeczności, poznajemy szczegóły kilku ras owiec, cykl ich życia, targi i wystawy, konkursy na najlepszego tryka. Widzimy też czas zimy, kiedy owce i jagnięta niestety giną, pory strzyżenia oraz uboju jako naturalnego cyklu życia od setek lat.

W naszej pracy przeszłość i teraźniejszość żyją po sąsiedzku, nakładają się na siebie i splatają ze sobą; czasami trudno poznać, gdzie kończy się jedno, a zaczyna drugie.

Poza tym ze stron tej książki płynie niesamowity spokój. Jest to taka pochwała natury i prostego życia. James Rebanks pokazuje również historię Krainy Jezior. Przedstawia jedną z jej najsławniejszych mieszkanek Beatrix Potter – pisarki ale też hodowczyni rasy herdwick. Przypomina jak poeci przedstawiali kiedyś tę krainę i porównuje to z jej współczesnym obrazem i problemami z jakimi się wzmaga. O Lake District już słyszałam, ale dopiero po przeczytaniu tej książki nabrałam ochoty na zobaczenie tego miejsca. Ogólnie bardzo książkę polecam. Zastrzegam, że nie ma tu wielkiej akcji, ale styl autora jest tak plastyczny, a anegdoty tak ciekawe, że książkę pochłonęłam bardzo szybko.

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Znak Literanova. 

Szczegóły:
Tytuł: Życie pasterza. Opowieść z Krainy Jezior
Tytuł oryginalny: The Shepherd's Life: A People's History of the Lake District
Autor: James Rebanks
Wydawnictwo: Znak Literanova
Liczba stron: 336

Czytaj dalej »

Była sobie rzeka - Diane Setterfield

lutego 17, 2022

Była sobie rzeka - Diane Setterfield

 

Opis wydawcy:

To była najdłuższa noc w roku, kiedy wszystko może się zdarzyć.
Trzy dziewczynki zaginęły. Jedna wróciła. Opowieść się rozpoczyna…

W ciemną noc w środku zimy w starej gospodzie nad Tamizą ma miejsce niezwykłe wydarzenie. Stali bywalcy właśnie zabijają czas opowieściami, kiedy w drzwiach pojawia się ciężko ranny nieznajomy. W ramionach trzyma martwą dziewczynkę. Kiedy godzinę później dziecko zaczyna oddychać, nikt nie może w to uwierzyć. Cud? Czy magiczna sztuczka? Może nauka będzie w stanie to rozstrzygnąć?

Życie w gospodzie „Pod Łabędziem” toczy się wokół rzeki. Z rzeką związane jest życie bywalców gospody. O rzece opowiadają gawędziarze. I tak jak rzeka, płynie ta opowieść. Meandruje pomiędzy historią trzech rodzin pragnących odzyskać swoje dziecko, oraz wieloma wątkami pobocznymi. W taki sposób zaglądamy na zaplecze gospody, do wodnych cyganów, do rodziny farmera i gospodyni proboszcza.

Są historie, które można opowiadać na głos, i takie, o których się mówi szeptem, lecz są i takie, które pomija się milczeniem.

Autorka zaczerpnęła znane motywy z klasyki angielskiej, powieści gotyckich, od Jane Austen lub sióstr Bronte. Jest klimat dziewiętnastowiecznej Anglii. Jest tajemniczo, magicznie i poetycko. Autorka posiada znakomity warsztat pisarski. Dzięki tym pięknym wznowieniom przeżywa prawdziwy renesans swojej twórczości. Książka jest prostą opowieścią w której ukryto wiele złożonych motywów skłaniających czytelnika do refleksji. Czasami zaciera się granica między rzeczywistością a magią, a szczegóły historyczne potrafią zaskoczyć.

Ta historia płynie powoli i leniwie. Próżno w niej szukać szybkiej akcji, ale jest coś pięknego i magnetyzującego w tej wszechobecnej melancholii. Bardzo podobała mi się ta książka, chociaż na początku ciężko było mi zanurzyć się w tej historii i te różne wątki połączyć w logiczną całość. Uważam, że warto poznać tą książkę, bo jest całkowicie odmienna i wyjątkowa. Ja polecam się przekonać samemu, czy taki sposób prowadzenia historii Wam się spodoba. Ja jestem na tak.

Jak wiadomo, gdy wydłużają się księżycowe godziny, ludzie odstępują od regularności swych mechanicznych zegarów. Zapadają w drzemkę w środku dnia, śnią na jawie i leżą z otwartymi oczami w nieprzeniknionych ciemnościach nocy. To czas magii. Kiedy granica między dniem i nocą rozciąga się i zaciera, to samo dzieje się z granicą między światami. Sny i opowieści mieszają się z rzeczywistością, żywi i umarli ocierają się o siebie, przychodząc i odchodząc; przeszłość zbiega się i przenika z teraźniejszością. Zdarzają się niespodziewane rzeczy.

Szczegóły:

Tytuł: Była sobie rzeka

Tytuł oryginalny: Once Upon a River

Seria: Butikowa

Autor: Diane Setterfield

Wydawnictwo: Albatros

Liczba stron: 480

Czytaj dalej »

Chrzest ognia - Andrzej Sapkowski ~ Wiedźmin po latach ~

lutego 13, 2022

Chrzest ognia - Andrzej Sapkowski ~ Wiedźmin po latach ~

Nadszedł czas na mój rereading Chrztu ognia, mojej ulubionej części sagi o wiedźminie. Cała książka to tak w sumie jest podróż Geralta i jego towarzyszy przez ogarnięty wojną kraj. W tej części Geralt zostaje też oficjalnie Geraltem z Rivii.

Ale wszystko zaczyna się w pradawnym lesie driad – Brokilonie gdzie Geralt leczy swoje rany. Wypatruje on również wieści o zaginionej Ciri. Ja nigdy nie lubiłam za bardzo wątków Cirilli, a w tym tomie nie ma ich za wiele. Do Wiedźmina dołącza wychowana przez driady łuczniczka Milva oraz Jaskier. Jaskra jest w tej części bardzo dużo. W trójkę wyruszają na południe w poszukiwaniu Ciri. Po drodze spotykają trupy, wrogie wojska, bandy Scoia’tael. W drodze spotykają również wesołą kompanię piątki krasnoludów, m.in. Zoltana Chivaya, gnoma Percivala Schuttenbacha, ich papugę Feldmarszałka Dudę oraz cyrulika Regisa, a gdzieś tam z tyłu jeszcze nie-nilfgardczyk Cahir się pląta. Ta ich wspólna podróż była dla mnie prawdziwą kopalnią śmiesznych cytatów.

– Na moim sihillu – warknął Zoltan, obnażając miecz – wyryte jest starodawnymi krasnoludzkimi runami prastare krasnoludzkie zaklęcie. Niech no jeno który ghul zbliży się na długość klingi, popamięta mnie. O, popatrzcie.

– Ha – zaciekawił się Jaskier, który właśnie zbliżył się do nich. – Więc to są te słynne tajne runy krasnoludów? Co głosi ten napis?

– „Na pohybel skurwysynom!”

Muszę też zwrócić uwagę na samego Wiedźmina. Lubię Geralta, ale co chwilę przewracałam oczami, bo zachowywał się jak rozwydrzona nastolatka. Chciał zrobić wszystko sam, obrażał się na innych i co chwilę krytykował. Zosia-samosia po prostu. Kompania trochę stawiała go do pionu. Szczerze mówiąc to całkowicie zapomniałam, jak bardzo irytujący w tej książce potrafił być Geralt.  

Gówno i kapusta zawsze w parze idą - rzekł sentencjonalnie Percival Schuttenbach. - Jedno popędza drugie. Perpetuum mobile.

Drugą interesującą kwestią był Regis – jedna z moich ulubionych postaci całej sagi. Wampir cyrulik Regis został w bardzo ciekawy sposób przedstawiony. Jego opowieść brzmiała jak historia człowieka uzależnionego od alkoholu. Więc nasz Regis został tu bardzo umiejętnie porównany do niepijącego alkoholika.

W istocie - skrzywił się lekko Zoltan Chivay. - Cyrulik, alchemik lub zielarz. Bez obrazy moiściewy, ale zdrowo jedzie od was apteką.

Jest to opowieść o drodze. Wiele osób wyraża tu swoje poglądy. Nie ma za dużo polityki i jedynie krótkie fragmenty o Szczurach i naradzie czarodziejek przerywają główny wątek. Dla mnie najlepsze było to, że poznajemy ten świat jeszcze lepiej oraz pojawiło się tyle nowych charyzmatycznych postaci. Nie ma nudy w tej części. Ja niezmiennie bardzo polecam książę oraz prze genialnego audiobooka.

Szczegóły:
Tytuł: Chrzest ognia
Tom: 3
Cykl: Saga o Wiedźminie
Autor: Andrzej Sapkowski
Wydawnictwo: superNOWA
Liczba stron: 382

Czytaj dalej »

Chąśba - Katarzyna Puzyńska

stycznia 24, 2022

Chąśba - Katarzyna Puzyńska

 

Kryminał w świecie słowiańskich wierzeń. 

Katarzyna Puzyńska jest autorką poczytnego cyklu kryminalnego, do którego w mojej czytelniczej karierze jeszcze nie dotarłam, ale sięgnęłam po Chąśbę, czyli słowiańskie fantasy. I jak wypadło moje pierwsze spotkanie z autorką? 

Musze powiedzieć, że słychać w tej książce echa kryminału. Nasi bohaterowie musza odzyskać skradzioną ze świątyni w grodzisku  tarcze Jarowita, boga wojny, zanim nastanie jego święto. A na wyprawę po tarczę wyruszają podstarzały kat Zamir, dziewczyna Mora z dziwnym znamieniem w kształcie śnieżynki na ciele oraz młody karczmarz Strzebor, którego żona Gruba Bolemira w podejrzanych okolicznościach zmarła. Dziwnym trafem ta trójka podróżuje razem kierując się przepowiednią wołocha, szukając tarczy i zabójcy karczmarki.

Słowiańskość na siłę? 

W świecie przedstawionym jest bardzo dużo stworów ze słowiańskiej mitologii. Pod mostem siedzą rusałki, w jeziorze utopce, a nawet strzyga się znajdzie. W lesie grasuje leszy, a bogowie zjawiają się na ziemi, aha i jest też Marzanna, na którą ludzie polują i wielkie stolemy. No trochę tych demonów jest. Trochę nawet za dużo, nie żebym narzekała, ale autorka co chwilę wsadzała w opowieść kolejne stwory. Forma książki też jest napisana w takim gawędziarskim stylu. Bohaterowie są prości i nieskomplikowani, chociaż jest trochę elementów sensacyjnych w tej opowieści.

Książka fizyczna spoko, audiobook czy ebook już nie bardzo...

Fajna jest konstrukcja książki. Bo czytając skacze się pomiędzy drogowskazami, czyli z głównej gawędy można przeskoczyć do anegdot na końcu książki, które wyjaśniają pewne wątki. O ile taki zabieg jest super w przypadku książki papierowej, bo można ją sobie kartkować do woli, to kiedy słuchałam audiobooka, taka forma była dla mnie lekko nieczytelna. No nie wiedziałam co się dzieje. Dopiero później obczaiłam sobie w ebooku strukturę książki (są hiperłącza do anegdot) ale taka forma najwięcej sensu ma właśnie w papierze.

Było po prostu OK.

Zakończenie było bardzo fajne, otwarte i dające czytelnikowi pole do użycia wyobraźni. Książka była ogólnie w porządku. No nie powala na kolana, dużo rzeczy zostało spłyconych. Bohaterowie choć sympatyczni byli dla mnie nieco za mało rozbudowani. Akcja miała miejsce w okolicy bezimiennego grodziska, które leży w równie bezimiennym królestwie. Początkowo akacja wolno się rozwijała i ledwo zdążyła się wkręcić to już była końcówka książki. Ogólnie jest to ciekawy słowiański kryminał, ale brakło mi tego czegoś. Może postaci, którą bym szczególnie polubiła, może za dużo było w nim kryminału. Autorka miała fajny pomysł, ale jakby trochę przekombinowała. Jakby na siłę chciała wepchać do książki jeszcze i jeszcze więcej słowiańskości. Polecam przeczytać i samemu ocenić. Chyba sięgnę w końcu również po kryminały pani Puzyńskiej. 

Szczegóły:
Tytuł: Chąśba
Autor: Katarzyna Puzyńska
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Liczba stron: 464

Czytaj dalej »