Grom i szkwał - Jacek Łukawski

marca 11, 2017

Grom i szkwał - Jacek Łukawski

Jacek Łukawski taranem przebił się do czołówki moich ulubionych autorów. Kocham fantastykę i kulturę Słowian oraz podtrzymuję swoje zdanie, że Łukawski stał się bardzo ważną osobą w świecie polskich twórców. 

Arthorn ucieka z zamku opanowanego przez Morrończyków. Wyrusza z misją odnalezienia porwanej księżniczki Azure. Tym razem jest sam, ranny i musi stawić czoła martwej ziemi. Tymczasem za nią w Nife wrogie wojska spoglądają w kierunku Wondettel. Arthorn nie raz i nie dwa ma ochotę na rzucenie wszystkiego w pi*** i powrót do ukrytej doliny Asnal Talath. Mogę tylko powiedzieć, że wpadł w niezłe combo wydarzeń i wędruje od latających statków do podziemnych jaskiń pod górami, zmagając się z niebezpieczeństwami, dziwnymi stworami i starożytną magią.

Arthorn jest świetną postacią. Równie mocno polubiłam Marcasa, który zmaga się z trudnościami w Wondettel. Wszystkie postacie są bardzo prawdziwe i nie są idealne. Nawet Arthorn popełnia błędy przez co bohaterem idealnym nie jest. I bardzo dobrze, ALE narzekającą i władczą księżniczkę szczerze znienawidziłam. I nie łudźcie się, nie jest to jedna z tych postaci, która w końcu się nawraca i nabiera pokory. 

Polski język, piękny język. Tyle kwiecistych przekleństw to chyba w żadnym innym nie ma. Stylizacja na gwarę, liczne archaizmy i zwroty typowe dla wykonawców jakiejś profesji są świetne. Wdać, że autor dba szczegóły i zna się na rzeczy. Liczne walki również były opisane z zaskakującą precyzją. 

To idealne słowiańskie fantasy. Świat jest bardzo barwny i cieszę się, że pomimo nawarstwienia przeróżnych wątków, dziwożony i inne „słowiańskie atrakcje” nie zostały zapomniane. To właśnie ten świat najbardziej pokochałam. Jest bogaty w magię, wiły, borutniki, czarty a nawet smoki. O tak, fragment o smokach był świetny. Jest też parę nawiązań do innych tworów kultury, ale nico mniej wyraźne niż w części pierwszej. 

„- I co teraz Panie? Nie będziemy szkolić smoków?

Dorasal rozejrzał się po bladych twarzach.

- A widzicie w tym jakiś sens?

[…] Milczenie.

- Pytałem, czy widzicie jakiś sens w założeniu złotych fatałachów i ruszeniu na tych skundlonych jaszczurkach do bitwy! – ryknął

[…] – Nie o Czcigodny.

- Co one jedzą? – Dorsal pochylił się nad nim

- Zie… zielone rośliny – jęknął zaklinacz.

[…] - Szkoliliście roślinożerne smoki do walki? – spytał wodząc wzrokiem wokoło. Odpowiedziały mu potakujące mruknięcia. – A który debil na to wpadł?”

Akcja rwie do przodu jak szalona, a końcówka to jedno wielkie zaskoczenie. Dialogi się dopracowane i pełne humoru, od wisielczego do wojskowego. Szczerze nie mogę się doczekać kolejnej części, aby poznać ten świat jeszcze lepiej. Och tak, jeszcze mapa – rozrosła się i pokazała nowe ziemie. Mapa to element, który zawsze powinien w książce być. Wracając do podsumowania, jestem zauroczona i zachwycona tą książką i szczerze polecam ją każdemu. 

Szczegóły:

Tytuł: Grom i szkwał

Tom: 2

Cykl: Kraina Martwej Ziemi

Autor: Jacek Łukawski

Wydawnictwo: Sine Qua Non

Liczba stron: 400

Czytaj dalej »

Nowa Fantastyka nr 3/2017

marca 07, 2017

Nowa Fantastyka nr 3/2017

Nowa Fantastyka. Nie mówcie, że nie słyszeliście o tym sławnym miesięczniku literackim. Od lat 80-tych publikowane są w nim utwory i opowiadania polskich i zagranicznych twórców.

To w niej początek miał Wiedźmin Andrzeja Sapkowskiego -  o tym to już na pewno słyszeliście.

Science fiction jest tematem przewodnim numeru i pragnę Was zachęcić do jego kupna oraz zagłębienie się w coś innego niż ogromniaste książki. Opowiadania potrafią być równie porywające co opasłe księgi.

ARTYKUŁY:

Bardzo zainteresował mnie temat z okładki: Seksualne mechanizmy, femoboty i wzorce kobiecości. Dostajemy w nim szeroki przegląd dzieł, których autorzy pragnęli stworzyć kobietę idealną. Dla niektórych może być nowością, że już w romantyzmie pisano teksty o maszynach będących ideałem kobiety. Współcześnie najważniejszym środkiem przekazu futurystycznych wizji jest oczywiście kino. Dość spory akapit poświęcony jest najnowszemu filmowi „Ghost in the Shell” ze Scarlett Johansson, którego zwiastun jakiś czas temu mnie zainteresował. 

Fantastyka jest wszechobecna, ale czy znajdziemy ją w  teatrze? Nigdy się sztuką nie zajmowałam i większym uczuciem darzę operę niż teatr, ale… no nie mówcie mi, że nie chcielibyście zobaczyć musicalu Wiedźmin.

Kolejny wartościowy tekst jest o Diabłach polskich. Bardzo mi się podobał i dowiedziałam się wiele nowego o różnych przedstawieniach Twardowskiego i Diabła. Od wyobrażeń diabła jako Niemca, przez diabła patriotę, aż do najnowszych wyobrażeń czarta w filmach i tekstach piosenek. Mój osobisty numer jeden to ten „youtubowego” hitu Legendy polskie - Diabeł Boruta.

Największą wartością tego miesięcznika są oczywiście OPOWIADANIA:

Opowiadanie jest stylizowane na mitologię nordycką. Na Drzewie Świata Laerad mieszka Wiewiórka Ta Która Niosła Niezgodę. Biega po drzewie u którego korzeni siedzi smok, a na szczycie Orzeł i sieje zamęt wdając się z nimi dyskusje i przekazując informacje o świecie. Jednocześnie jesteśmy świadkami innej historii. Ludzie, którzy się w niej pojawiają dzielą ciała ze zwierzęcymi braćmi. Hedin i Haukr spotykają na swojej drodze rudowłosą, tajemniczą staruszkę, która opowiada im sagę o olbrzymie Starkardzie, do którego obaj zmierzają razem z grupą wojowników. Po drodze stawią czoła zdradzie, oszustwu i stocza kilka potyczek.

Bardzo mi się spodobał styl Malinowskiego. Był może nieco przyciężki, ale znakomicie wpasował się w klimat skandynawskiej mitologii.  W opowiadaniu pojawia się dużo nowych, wymyślonych nazw, smoki, Ragnarok, trolle i to wszystko składa się na piękny świat fantasy, którego dostajemy jedynie cząstkę, ale warto się w nią zagłębić.

                                  

Polski język jest piękny. Takiego zestawu barwnych przekleństw próżno szukać w jakże popularnym dziś angielskim. Antek jest chłopcem mieszkający w Rzeczowej. W owej wsi mieszka również diabeł. Diabeł prawdziwy i ludzki w postaci Sołtysa. To opowiadanie jest obrazem zepsucia człowieka na tle przemian ustrojowych Polski. Zaczyna się wszystko w głębokim komunizmie, a kończy już po zmianach ustrojowych. Jest interesujące, lekko wulgarne i  powinno się dojrzalszym czytelnikom spodobać.

Poprzednie dwa opowiadania są dość specyficzne, ale to na pewno pokochają wszyscy. Młody chłopak, syn milionera przelatuje na Hispaniole aby zobaczyć największy port w tym układzie planetarnym. Za pięknymi hotelami jest jednak inny świat. Brutalny świat przemocy i galaktycznych piratów. Koy trafia przez przypadek do spelunki rodem z Gwiezdnych Wojen i ma okazję wysłuchać opowieści o kosmicznych podróżach i odległych układach. Świat jest bardzo futurystyczny. Pełno jest w nim dziwnych przedmiotów i elementów statków. To opowiadanie bardzo lekko się czytało i najbardziej mnie wyciągnęło.

Lód to obraz przyszłości, ale zdominowany przez postacie dwóch braci i ich relacje. Razem z kolegami wybierają się na wielkie zamarznięte morze metanu aby zabawić się z czającym się tam niebezpieczeństwem. Drobne wtrącenia o technice czy odległości od Ziemi dają nam obraz świata, ale wszystko z umiarem i bez zbędnego zasypywania czytelnika technicznymi wyrażeniami. 

A może macie ochotę na lekki horror? Pociąg jadący przez pustynie jest wypełniony znalezionymi mumiami, które maszyniści zaczęli spalać... W tym przypadku nie zdradzę więcej, ale ten specyficzny utwór jest dopełniony świetnymi rysunkami i szkicami.

To pozostało mi tylko gorąco polecić Nową Fantastykę.  :)

Szczegóły:

Nowa Fantastyka

miesięcznik

nr 03/2017

Czytaj dalej »

Żałobne opaski - Brandon Sanderson

marca 05, 2017

Żałobne opaski - Brandon Sanderson

Żałobne opaski to mityczne metalmyśli, które nosił sam Ostatni Imperator. Po latach powracają w tajemniczych rysunkach pewnego badacza kandra. Sam Harmonia zwraca się do Waxa, Marasi i Wayna o pomoc. Ów badacz kandra został zaatakowany w południowym mieście „Nowy Seran”. Marasi przyjmuje misję odnalezienia jego zaginionego kolca. Wax niechętny tej konkretniej misji również rusza na południe, ale dla niego priorytetem jest odnaleźć zaginioną siostrę, porwaną przez jego wuja Edwarna lata temu. Razem z nimi podąża kandra MeLaan oraz narzeczona Waxa Steris i jego wierny towarzysz Wayne. Wspominałam już, że go uwielbiam? Jego, jego szalone akcje i humor.

"Bankier nie wydawał się przekonany - ale zdaniem Wayne'a nie wydawał się też być do końca człowiekiem. Musiał być choć częściowo delfinem."

Moi stali czytelnicy pewnie zauważyli, że co recenzja, to wychwalam pod niebiosa Wayna, ale chyba mam powód. Jego styl bycia, drobne kradzieże, pardon, wymiany; dziwne, rozwalające system powiedzonka i pomysłowość jest genialna. Dawno nie spotkałam w książce takiego bohatera. Porównałabym go do Jaskra z Wiedźmina. Ok, ale dość o nim.

"- Skup się Wayne - powiedział Wax. - Jak dostaniemy się do środka. Spróbujemy Tłustego Pasa? 
- Nie, za głośny. Myślę, że powinniśmy spróbować z Zepsutym Pomidorem.
[...]
- Sądzę, że powinniśmy zrobić Kaczkę Pod Chmurami.
[...]
- Tuba.
- Nie mamy kleju.
- Pole Zguby?
- Za ciemno.
- Podwójne Tupnięcie Czarnej Straży.
Wax się zawahał.
- A co to jest do diabła?"

Jestem pozytywnie zaskoczona postacią Steris, której nie znosiłam i jej przemianą. A jaki romans się pojawił! Genialnie poprowadzony wątek. W różnych sytuacjach powracają kolejni bohaterowie, których znamy z pierwszych części tej serii. Poznajemy też nieznane dotąd fakty o przodkach Waxa i jego ekipy oraz szczegóły tego, jak wyglądał świat po upadku. 

Książkę czyta się świetnie. Taka fantastyka to gratka dla fanów gatunku. Ja jestem absolutnie zachwycona i nawet jeśli chciałabym znaleźć jakieś minusy, to może tylko to, że książka jest stanowczo za krótka! Niesamowicie wkręciłam się w twórczość Sandersona i polecam go każdemu. 

Jestem pod wrażeniem tego, jak dynamiczny świat tworzy (bo nie jest to proces skończony) Sanderson. To taka trochę dziewiętnastowieczna Ameryka. Dwie części do tyłu dopiero wkraczała do miast elektryczność. Tu jesteśmy świadkiem wydarzeń rozgrywających się w całkiem zaawansowanym pociągu, a ponad Elendel  wznoszą się drapacze chmur. Końcówka książki zapowiada kolejną nową epokę, z czymś latającym na niebie. Tylko Sanderson ma taki tupet, żeby wysłać UFO (czy coś w tym stylu) do świata fantasy. Pojawia się również zagrożenie, które martwi nawet boga i wyczuwam nawiązanie do innej serii autora - Archiwum Burzowego Światła. Mam nadzieję, że w kolejnej części będzie się działo. Nie mogę się już doczekać. 

Szczegóły:

Tytuł: Żałobne opaski

Tytuł oryginału: Bands of Mourning

Tom: 6

Cykl: Ostatnie imperium

Autor: Brandon Sanderson

Wydawnictwo: Mag

Liczba stron: 384

Czytaj dalej »

Podsumowanie lutego

marca 02, 2017

Podsumowanie lutego

Luty był miesiącem, masakrycznym. Bo sejsja.

Przy tym nawale nauki do 12 egzaminów (!) 6 przeczytanych książek jest sukcesem :D

W ferie raczej nie czytałam. Tak jakoś mam, że w czasie ferii/dłuższego wolnego od zajęć odpoczywam od wszystkiego, od czytania trochę też, bo na uczelnie codziennie jeżdżę z książką. Czasami fajnie jest poleżeć i popatrzeć w sufit. 

Byłam też w pięknych Alpach na nartach, więc za dużo się nie naczytałam (wyjątkowo nie narzekam).

Tyrol południowy <3

Zrobiłam sobie listę TBR na którą wpisałam 23 książki, które koniecznie muszę przeczytać w tym roku. Na przykład strasznie brzydko patrzą na mnie Królowie przeklęci. Tom 1 przeczytałam, ale kolejne części czekają. Zaczynam wyczytywać książkowe zapasy.

1. Stop prawa Brandon Sanderson  (304)
2. Ruina i Rewolta Leigh Bardugo  (448)
3. Cienie tożsamości Brandon Sanderson  (352)
4. Wotum nieufności Remigiusz Mróz  (624)
5. Żałobne opaski Brandon Sanderson (410)
6. Syreny Joseph Knox  (352)

304+448+352+624+410+352=  2 490 przeczytanych stron

1. Szóstka Wron Leigh Bardugo - wszyscy trabią o Szóstec Wron i zachwalają ją pod niebiosa, to może i ja też ją trochę (mam nadzieję) powielbię. Inna seria tej autorki spodobała mi się ;)

2. Elantris Brandon Sanderson - kontunułuję przygodę z Sandersonem <3 

3. Strong Is the New Beautiful Lindsey Vonn - to książka mojej ulubionej, amerykańskiej narciarki alpejskiej Lindsey Vonn. Trochę poradnik, trochę biografia. To już wiecie, że kocham narciarstwo :) wkrótce napiszę coś o tej książce, przyleciała do mnie prosto z USA :D 

4. Grom i Szkwał Jacek Łukawski - po genialnym debiucie Łukawskiego, czas na jego drugą książkę. Poprzednia - Krew i stal - była naprawdę genialna. Słowiańskie fantasy, to coś co lubię

5. Waleczna Czarownica Danielle L. Jensen - promocje na Galerii książki sprawiły, że mam już trzecią część trylogii :D  

Czytaj dalej »

Syreny - Joseph Knox [PRZEDPREMIEROWO]

lutego 26, 2017

Syreny - Joseph Knox [PRZEDPREMIEROWO]

Po pierwsze i najważniejsze: Syreny to najmroczniejsza książka jaką czytałam. W Manchesterze, w ciemnych zaułkach betonowej dżungli i podziemnych spelunach kwitnie narkotykowy biznes, prostytucja, a przemoc jest na porządku dziennym. W tych mrocznych miejscach pracują Syreny – kurierki Franczyzy, odbierające pieniądze za heroinę, amfę czy exstasy. Właśnie wśród nich ukrywa się córka znanego polityka.

Aidan Waits, młody, skompromitowany policjant zostaje zmuszony do pracy pod przykrywką. Musi wkraść się w łaski narkotykowego barona Zaina Carvera, króla franczyzy, zarządzającego wieloma klubami, którego wpływy i przekręty są powszechnie znane, ale nie do udowodnienia przez organy ścigania. W świecie nocnych imprez i pogoni za bogactwem Waits szuka zaginionej Isabelle. Wkrótce okazuje się, że wpadł w środek o wiele większej i bardzo niebezpiecznej sprawy. 

Waits jest bardzo ciekawą postacią. Zmierza się z problemami osobistymi, nienawiścią wśród policji oraz pięknymi i niebezpiecznymi kobietami. Bardzo mi się ta postać spodobała, nawet jeśli nie aprobowałam dużej części jego życiowych wyborów. Ma dużo wad, jak np. skłonność do nadmiernego spożywania alkoholu, a czasem innych używek, ale mimo to zapałałam do niego sympatią.

Problemy strasznie się nawarstwiają. Z każdą kolejną częścią historii do zmartwień Waitsa dochodzą nowe, jeszcze straszniejsze niż dotychczas i tak od „lekkich” przestępstw narkotykowych zmierzamy do krwawych zbrodni. Jest to również świetne przedstawienie tego, co narkotyki mogą zrobić z człowiekiem. Jak na mój gust trupów było nieco za dużo, ale każda zbrodnia jest opisana z zadziwiającym wyrachowaniem. Do minusów zaliczę jeszcze przedstawienie postaci kobiecych, które są intrygujące, ale często równie twarde co najniebezpieczniejsi gangsterzy i nie zawsze mi to pasowało.  

Książka jest podzielona na części, a każda z nich jest zatytułowana utworem lub tytułem albumu grupy Joy Division z Manchesteru. To trochę nie moje klimaty, ale przyznam, że czytanie o takich rzeczach jak w tej książce przy tej konkretnej muzyce robi wrażenie. Akcja rwie do przodu jak szalona, ze strony na stronę robi się coraz niebezpieczniej i nie mogę wyjść z podziwu, że jest to debiut. Bardzo udany debiut. Polecam tę książkę wszystkim fanom thrillerów i kryminałów. Dosłownie mrozi krew w żyłach. 

Za możliwość przeczytania książki dziękuję:

Szczegóły:

Tytuł: Syreny

Tytuł oryginału: Sirens

Autor: Joseph Knox

Wydawnictwo: Otwarte

Liczba stron: 352

PREMIERA KSIĄŻKI już 15 marca 2017!!!

Czytaj dalej »

Wotum nieufności - Remigiusz Mróz

lutego 21, 2017

Wotum nieufności - Remigiusz Mróz

Nie lubię książek o politykach. Są dla mnie za nudne i strasznie mnie irytują. Na okładce Wotum nieufności widnieje hasło: "Polskie House od Cards" i to mnie trochę zniechęciło, bo przez House of Cards nie udało mi się przebrnąć. Jednak przyciągnęło mnie nazwisko Mroza, który jeszcze nigdy mnie nie zawiódł. Do teraz. 

Przez pierwsze dwanaście rozdziałów nie wiedziałam o co chodzi i miałam ochotę rzucić książką o ścianę. Ja rozumiem, że historia musi się rozkręcić, ale takiego „rozbiegu” do sedna sprawy to dawno nie czytałam. Marszałek sejmu Daria Seyda budzi się w pokoju hotelowym nic nie pamiętając. Wkrótce będzie musiała zmierzyć się z wyzwaniem sterowania państwem po nagłej rezygnacji obecnego prezydenta. Zbliża się też kampania wyborcza, w której o prezydenturę staną między innymi Daria Seyda i Partyk Hauer, młody polityk zyskujący coraz większą popularność w mediach społecznościowych. 

To właśnie ta dwójka najbardziej mi się spodobała. Nie są postaciami bez wad i nie wahają się przed wzajemnym obrzucaniem błotem w kampanii. Wkrótce połączy ich jeden dziwny polityczny spisek, który został przez kogoś zgrabnie zatuszowany. Wydaje mi się, że autor za bardzo się rozdrabniał i skupiał na szczegółach. Czytanie po raz setny co na kolejne zdrowe śniadanie je Hauer i jakie to cudowne są filmiki na Snapchacie po pewnym czasie lekko mnie irytowało. 

Podobał mi się wątek wplecenia zagrożenia ze strony Rosji. Rosja zawsze jest dobrym wyborem jeśli chodzi o wprowadzenie zamętu w polityce i nie tylko. Trochę żałowałam, że Putin został pominięty, czy też raczej zdetronizowany, ale chyba rozumiem tę decyzję. Jednak trochę dziwnie było czytać wzmianki o Obamie, Trumpie, Merkel i prezydencie nie-Putinie w Rosji. 

Trudno było mi przebrnąć przez opisy różnych partii politycznych, oczywiście innych niż w rzeczywistości oraz ich wzajemnych relacji. Połapanie się we wszystkim zajęło mi strasznie dużo czasu. Akcja rozkręciła się na dobre od połowy i poczułam czystą ciekawość co do losów bohaterów. Końcówka jest super i od razu nas zachęca do sięgnięcia po tom drugi. Czy ja po niego sięgnę? Chyba tak. Jak już mniej więcej „zaczaiłam” o co w tej polityce chodzi to mam nadzieję, że będzie się działo. 

Czy polecam? Dla zainteresowanych polityką książka będzie idealna. Reszta może się nieco zmęczyć, bo są nużące i przegadane fragmenty w pierwszej połowie książki, które przynajmniej mnie – politycznego laika – trochę wymęczyły. Całość wypadła nieźle, a końcówka nico zatarła moje początkowe wątpliwości.

Szczegóły:

Tytuł: Wotum nieufności

Tom: 1

Cykl: W kręgach władzy

Autor: Remigiusz Mróz

Wydawnictwo: Filia

Liczba stron:  624

Czytaj dalej »