Jak złapać rosyjskiego szpiega - Naveed Jamali, Ellis Henican

lipca 30, 2016

Jak złapać rosyjskiego szpiega - Naveed Jamali, Ellis Henican

Tytuł tej książki od razu kojarzy się z jakąś szpiegowską powieścią akcji. Muszę was rozczarować, ale ta powieść to nie to. Brak w niej wielkich strzelanin i dynamicznych pościgów. Jest to za to pasjonująca historia zwykłego chłopaka, który został podwójnym agentem.

Autor tej książki, a zarówno jej główny bohater - Naveed Jamali przez trzy lata sprzedawał Rosjanom pendrive'y pełne rządowych dokumentów. A przynajmniej tak im się wydawało... 

Rodzice Naveeda prowadzili firmę wyszukującą dokumenty i sprowadzającą je na zamówienie klientów. Współpracowali też z FBI od kiedy Rosjanie zaczęli zamawiać u nich kolejne pozycje. Naveed wkrótce przejął firmę i to z nim zaczęli kontaktować się rosyjscy dyplomaci. Postanowił zacieśnić z nimi współpracę i powoli, z pomocą FBI przeistoczył się w podwójnego szpiega.

Jest to opowieść głównie o determinacji w spełnianiu swoich marzeń. Kiedy Naveed nie dostał się do marynarki wojennej po raz pierwszy, zapragnął zmienić coś w swoim życiu. Dzięki własnemu uporowi, ciężkiej pracy i oglądniętym szpiegowskim filmom w liczbie kilkadziesiąt, powoli uczył się jak odgrywać swoją rolę. Tak, był samoukiem bez żadnego przeszkolenia. Ta książka jest dowodem na to, że dzięki wierze w siebie jest się w stanie osiągnąć wszystko. 

Oleg to rosyjski dyplomata, który kontaktował się z Naveedem. Był prawdziwym "wrzodem na tyłku". Wyniosły, poważny, bez poczucia humoru i niezwykle skąpy. Trzeba się było nieźle wysilić, żeby go zainteresować i nie zdradzić się z grą na dwa fronty. Wiem, że to był w książce wróg, ale polubiłam go. Bardzo mi się spodobało to, jak jego postać przedstawiono i po jakimś czasie zaczęłam go darzyć sympatią. 

Ta pozycja potwierdza ciągłą rywalizację wielkich mocarstw - Stanów Zjednoczonych oraz Rosji, która kontynuuje działalność wywiadowczą ZSRR. Na arenie międzynarodowej trwają przepychanki, a wyszkoleni szpiedzy próbują wykradać rządowe sekrety. Książka jest dobra. Nie czułam żadnych fajerwerków czytając ją, ale porusza ciekawy problem, a jej największą wartością jest to, że nie jest literacką fikcją.

Szczegóły:
Tytuł: Jak złapać rosyjskiego szpiega
Tytuł oryginału: How to Catch a Russian Spy
Autor: Naveed Jamali, Ellis Henican
Wydawnictwo: Znak Literanova
Liczba stron: 368

Czytaj dalej »

Księżniczka z lodu - Camilla Läckberg

lipca 25, 2016

Księżniczka z lodu - Camilla Läckberg

Zachwycona skandynawskimi kryminałami sięgnęłam po twórczość Camilli Läckberg i jej Księżniczkę z lodu. Przygotowywałam się na zwyczajny kryminał, a dostałam bardzo dobrą książkę łączącą sprawę morderstwa z elementami obyczajowymi, a nawet romansem. Od razu uprzedzam, nie jest to taki kryminał do jakiego przyzwyczaili się fani Stiega Larssona. Läckberg podeszła do sprawy z zupełnie innej strony. 

Erika Falck jest pisarką przebywającą w nadmorskim miasteczku Fjällbacka na zachodzie Szwecji. Spokój mieszkańców zakłóciło znalezienie martwej Alexandry Wijkner w swojej wannie pełnej lodu i krwi. Wszystko wskazuje na samobójstwo, ale rodzina zmarłej w to nie wierzy. Poprosili Erikę aby się przyjrzała tej sprawie. 

Do Eriki od razu poczułam sympatię. Jest trzydziestopięcioletnią samotną kobietą próbującą przestrzegać diety, piszącą biografie sławnych osób i bardzo dociekliwą i uparta osobą. Troszkę mi przypomina Bridget Jones i nawet pojawił się epizod z wielkimi wyszczuplającymi gaciami. Zagłębiając się w sprawę Alexandry spotyka dawnego kolegę ze szkoły Patrika Hedströma, który obecnie jest policjantem i zajmuje się właśnie ta sprawą. Dodatkowo jest całkiem przystojnym i wolnym facetem. Jego też niesamowicie polubiłam, a jego zmagania ze stereotypowym szefem siedzącym z wielkim brzuchem za biurkiem i przypisującym sobie wszystkie zasługi przyprawiały mnie o wybuchy śmiechu.

Musieliśmy przeoczyć jakiś trop, który przeoczyliśmy.

Co się tyczy śledztwa. Mamy tu całkiem prostą sprawę, ale tak pokomplikowaną przez autorkę, że do końca nie wiedziałam o co w ogóle chodzi i „kto zabił”. Przy okazji śledztwa na światło dzienne wychodzą grzechy wpływowych rodzin mieszkających od lat w mieście. Jest bardzo interesująco. 

Równie mocno co na postępy w śledztwie czekałam na opisy kolejnych przygód Eriki. Nie raz zdarzało się, że poszukując materiału na nową książkę wyprzedzała policję. Tak więc równorzędne znaczenie ma też wątek bardziej obyczajowy, którym jest życie Eriki. Miejscami jest nawet mocniej zaakcentowany niż ten kryminalny. Pisarka zmaga się z problemami osobistymi, sprzedażą domu po rodzicach i kłopotami jej siostry, która żyje w toksycznym małżeństwie. Te wątki zostały rozpoczęte i żeby przekonać jak się dalej potoczą trzeba sięgnąć po kolejne części. 

Autorka świetnie buduje napięcie. Pisze w bardzo ładnym i lekkim stylu. Bardzo dobrze mi się tę książkę czytało i naprawdę nie mogłam się od niej oderwać. Już się cieszę na kolejne części. Postacie bardzo przypadły mi do gustu i nie mogę się doczekać, aż poznam ich dalsze losy. Powstał dość dziwny twór będący mieszanką kryminału i obyczajówki, ale spodobał mi się ten wyjątkowy styl Camilli Läckberg. I tak na koniec, czy Wy też uważacie, że okładka jest prześliczna? 

Szczegóły:

Tytuł: Księżniczka z lodu

Tytuł oryginału: Isprinsessan

Tom: 1

Cykl: Saga o Fjällbace 

Autor: Camilla Läckberg

Wydawnictwo: Czarna Owca

Liczba stron: 424

Czytaj dalej »

WYNIKI ROZDANIA: Przygarnij niechcianą książkę

lipca 24, 2016

WYNIKI ROZDANIA: Przygarnij niechcianą książkę

Dziękuję wszystkim za udział w rozdaniu. Poniżej przedstawiam wyniki rozdania.
Lista osób jest ułożona według kolejności zgłoszeń do danego zestawu książek.


Lista osób do Lewej ręki Boga i Anioła śmierci:
1. Gab riela
2. Layla A.
3. Iwona S.
4. Klaudia Aleksandra Grabowska
5. Biblioteczka Dagmary
6. Megami R.
7. onlypretender
8. Paulina Fila
9. Bartosz Lauks
10. brisingr M
11. Beata Kandzia
12. Veri Que
13. Abbadona
14. Gosia Krak
15. Dagmara Janicka
16. Nefertiti
17. do
18. Dominika Starzyk


Lista osób do Córki Krwawych:
1. Królewskie Recenzje
2. ma ra
3. jo-jo-a
4. Ania K

Losowanie Lewej ręki Boga i Anioła śmierci:

Wygrywa: Biblioteczka Dagmary

Losowanie Córki Krwawych:

Wygrywa: Królewskie Recenzje









Gratuluję wylosowanym i mam nadzieję, że książki będą u Was kochane ;) już lecą do was maile z prośbą o adresy :)

Czytaj dalej »

Zaginięcie - Remigiusz Mróz

lipca 21, 2016

Zaginięcie - Remigiusz Mróz

Zaginięcie jest kontynuacją Kasacji, która wprowadziła mnie w twórczość Remigiusza Mroza. Często drugie tomy serii są gorsze od pierwszych części. W przypadku Zaginięcia w ogóle się to nie sprawdza. Jest to cudowna kontynuacja przygód dwójki prawników - Joanny Chyłki i jej aplikanta Kordiana Oryńskiego. 

Jak sam tytuł sugeruje, głównym problemem powieście jest zaginięcie trzyletniej dziewczynki. Jej matka zwróciła się o pomoc do Joanny Chyłki, jej starej znajomej ze szkoły, która razem z Oryńskim zajęła się sprawą. Zrozpaczeni rodzice dziecka starają się znaleźć córkę, która w dziwnych okolicznościach zniknęła z zamkniętego domu. Okoliczności przyrody nie sprzyjają poszukiwaniom, bo znajdujemy się wśród jezior i lasów w okolicy Augustowa na Suwalszczyźnie. Początkowy brak świadków, brak dowodów, brak śladu dziecka zmuszają dwójkę adwokatów do sięgnięcia wyżyn swoich umiejętności. Czyżby dziecko nie żyło? Wkrótce okazuje się, że sprawa ma swoje drugie dno, a rodzice być może maczali palce w jego zniknięciu.  

Chyłka w dalszym ciągu zachwyca. Jej styl bycia, postawa w sądzie i stosunki z Kordianem są świetne. Co chwilę śmiałam się z jej komentarzy i ironicznych stwierdzeń. Mróz stworzył super bohaterkę, której pomimo ciężkiego charakteru nie da się nie lubić. Kordian pseud. Zordon miał w tej części ciężko. W pewnym momencie został ze sprawą obrony sam, a kiedy pocił się w sądzie stresowałam się razem z nim. W relacjach patronka aplikant zaczęło niebezpiecznie iskrzyć, a wymiany zdań pomiędzy tą dwójka są iście epickie. Oczywiście nie zgadzali się ze sobą przez większą część książki. Kordian podszedł do sprawy bardzo emocjonalnie wierząc w niewinność rodziców porwanej, natomiast Chyłka ukierunkowana była na wykonanie pracy. 

                       Zordon byłby w niebie, uwielbiał łososie i wszelkie inne pływające barachło.

Część akcji ma miejsce na salach sądowych, co dla laików nie zajmujących się prawem i nie interesujących się tą dziedziną wiedzy może być bardzo interesujące. Chociaż jakby się tak zastanowić, to gdziekolwiek wejdzie Chyłka, tam robi się ciekawie. Momentami adwokaci przypominali raczej detektywów. Przeszukiwali teren, znajdowali dowody, nawiązywali kontakty z przemytnikami. Ta akcja w terenie gwarantuje dreszczyk emocji. Kordian zagłębiał się w przestępczy półświatek, przez co chwilami robiło się niebezpiecznie.

- Macie przesrane - ciągnął Kordian.- Zaraz zjawią się tutaj ABW, CBŚ i wszelkie inne agencje, 

od których można utworzyć skrót. Łącznie z ZUS-em, a oni są najgorsi.

Książka posiada cały szereg zalet, od świetnych bohaterów do porywającej akcji. Szukałam w niej jakichś wad i to szukanie nie bardzo mi wyszło. Potencjalne wady zostały zamaskowane perypetiami bohaterów, coraz to nowszymi faktami i sensacyjnymi wątkami. W recenzji Kasacji wspominałam o pędzącej akcji, która w tej części utrzymuje tempo, a nawet przyśpiesza. Czyta się ją bardzo szybko, jest lekka, a jednocześnie pasjonująca i absorbująca. Dreszczyk emocji gwarantowany. 

Szczegóły:

Tytuł: Zaginięcie

Tom: 2

Cykl: Joanna Chyłka

Autor: Remigiusz Mróz

Wydawnictwo: Czwarta Strona

Liczba stron:  512

Czytaj dalej »

Ósme życie (dla Brilki) - Nino Haratischwili

lipca 16, 2016

Ósme życie (dla Brilki) - Nino Haratischwili

Ósme życie to książka inna niż wszystkie, którą od dawna chwiałam przeczytać. Nie zawiodłam się na niej ani trochę. Chyba znalazłam najlepszą książkę 2016 roku.

Występuje w niej bardzo ciekawy sposób narracji. Nica Jaszi opowiada swojej siostrzenicy Brilce historię ich rodziny. Narratorka często zwraca się bezpośrednio do Brilki, wyraża swoje uczucia i domyśla się niektórych zdarzeń. Nie jest wszechwiedząca i odniosłam wrażenie, że przez to ta cała historia jest prawdziwsza i bardziej namacalna. Opowieść jest dedykowana właśnie Brilce, która podobnie jak ona opuściła Gruzję i udała się na zachód. 

Bądź zawsze dumna ze swojego kraju, nigdy nie zapomnij swej mowy, zagranica, obojętnie jaka, niech sobie będzie piękna, intrygująca i fascynująca, ale niech nigdy, nigdy, nigdy nie będzie lepsza od twojej ojczyzny.

Nie mam pojęcia jak opisać wydarzenia mające miejsce w książce tak, aby nie powstał z tego niekontrolowany chaos. Jest ona opisem losów pewnej gruzińskiej rodziny. Postacie przychodzą i odchodzą. Wiele osób ma w niej swój udział, a bohaterem zbiorowym jest kilka kolejnych pokoleń rodziny Jaszi. Wszystko zaczęło się od Stazji, która była córką najlepszego fabrykanta czekolady w całej carskiej Rosji. Poślubiła czerwono-białego porucznika, który walczył później w Leningradzie. Jej siostra Krstine balowała w Tibilisi biorąc udział w spotkaniach najbardziej wpływowych spośród komunistów. Dzieci Stazji Kitty i Kostia też dostały znaczną część opowieści. Dorastali w trudnych czasach, kiedy przez kraj przechodziła fala agresywnych i niszczących go reform. Kostia trafił na wojnę, a gdzieś po drodze zagubił się w swoich uczuciach do kobiet. Kitty przeżyła dramatyczne chwile po tym jak jej ukochany okazał się zdrajcą narodu. Odczuła okropności serwowane przez NKWD, które zostały w bardzo dosadny sposób opisane. W międzyczasie pojawia się też kilkanaście pobocznych bohaterów mających wpływ na przyszłe wydarzenia. 

Historie nakładają się, zachodzą na siebie, są ze sobą zrośnięte, a ja próbuję rozsupłać ten kłąb, 

bo przecież rzeczy trzeba opowiadać po kolei. Nie da się ująć w słowa jednoczesności świata.

Nie da się opisać co po kolei kto robił. Mimo, że książka podzielona jest na cztery części zatytułowane kolejno Stazja, Kristine, Kostia i Kitty, to wszystkie historie przenikają się i łączą w ogromnej pajęczynie powiązań i przypadków.  Bardzo pomocne okazało się drzewo genealogiczne zamieszczone na końcu książki. 

Historia świata i jego przemian jest stale obecna w książce. Razem z bohaterami poznajemy upadek caratu, rządy bolszewików, wielkie Wojny Światowe, powstanie ZSRR i sytuację polityczną Gruzji i Europy.  W bardzo dobry i realistyczny sposób zostały przedstawione realia Gruzji początku XX wieku oraz w trakcie późniejszych przemian na Kaukazie. Razem z bohaterami odwiedzamy Tbilisi, Moskwę i Sankt Petersburg, który w trakcie opisywanej historii zmieniał się  w Piotrogród, a potem w Leningrad i znów w Petersburg. Taka samo jak nazwa miasta, bohaterowie również się zmieniali. Dorastali, poznawali siebie i innych, zmieniali poglądy.

Brilko, czasami mam wrażenie, że kiedy opowiadam, brakuje mi tlenu. 

Muszę wtedy zamilknąć, podejść do okna i głęboko zaczerpnąć powietrza.

W książce czas radości przeplata się z czasem smutku i żalu. Między chwile szczęścia wpleciono okropności wojny i zdarzenia mające zostawić na bohaterach blizny do końca życia. Niektóre sytuacje wyciskają z oczu łzy. Sięgając po tę książkę nie chciałam czytać o okropnościach wojny. Nie było ich wiele, bo bohaterowie trzymali się od niej z daleka, ale smutno było czytać o zmieniającym się świecie, niszczejących miasta i niespełnionych marzeniach. Każda osoba nabawiła się blizn przeszłości, które nie będą chciały odejść w zapomnienie. Ciekawą sprawą jest symbol gorącej czekolady przygotowywanej według sekretnego przepisu ojca Stazji i która w jakiś nie do końca wyjaśniony sposób ściągała nieszczęście. Od czekolady się zaczęło i jest ona obecna na kartach powieści aż do końca.

Zakończenie jest otwarte. Nie dowiadujemy się jak skończyły się losy poszczególnych członków rodziny, ale z wielką niecierpliwością poczekam na tom drugi. Jestem tą książką oczarowana. Bardzo się zżyłam z bohaterami, a będąc na jej końcu naprawdę miałam wrażenie, że początek czytałam nie kilka dni temu, a całe lata temu. Mogę ją zakwalifikować na listę najlepszych i najbardziej epickich książek jakie kiedykolwiek czytałam. To wspaniała saga rodzinna pełna wielkich emocji i namiętności, bardzo plastyczna i świetnie skonstruowana, która w magiczny sposób przenosi nas do rodziny Jaszi na Kaukaz. 

Szczegóły:
Tytuł: Ósme życie (dla Brilki)
Tytuł oryginału: Das achte Leben
Tom: 1
Autor: Nino Haratischwili
Wydawnictwo: Otwarte
Liczba stron: 586

Czytaj dalej »

Zamek z piasku, który runął - Stieg Larsson

lipca 13, 2016

Zamek z piasku, który runął - Stieg Larsson

Zamek z piasku, który runął to już trzecia i ostatnia część trylogii Millennium napisanej przez geniusza Stiega Larssona. Początek książki standardowo był raczej niemrawy. Działo się mnóstwo rzeczy, których bohaterami byli przedstawiciele Sapo, tajnej szwedzkiej służby bezpieczeństwa w której powstał spisek, którego skutki widzieliśmy w części poprzedniej. Ta książka jest kontynuacją wydarzeń mających miejsce w poprzedniej części i razem z nią tworzy spójną całość. Czyli nie jest to odrębna historia jak w pierwszym tomie. 

Ku mojej rozpaczy w trzeciej części jest nieco mniej Lisbeth i Mikaela. Dziewczyna przez długie miesiące leży w szpitalu i jest odcięta od świata przez podejrzenia o zabójstwo i inne wykroczenia. Szykuje się proces, ale grupa ludzi z Sapo skutecznie tuszuje ślady i przeinacza wszystkie fakty. Lisbeth stała się niewygodna i zagraża bezpieczeństwu znając prawdę o Zalachence. Tymczasem na „wolności” Mikael Blomkvist szykuje prawdziwą bombą. Prowadzi śledztwo mające na celu zdemaskować działających niezgodnie z prawem funkcjonariuszy. Bada fakty, śledzi poczynania innych i w nie zawsze legalny sposób zdobywa materiały dowodowe. Nie jest sam. Znaczna część książki opisuje działania nie tylko Mikaela, ale też wszystkich pomagających mu osób. Tym razem nie jest sam. Takim sposobem towarzyszymy znanemu już nam inspektorowi Bublańskiemu i Sonji Modig, bliżej poznajemy pracowników Milton Security, Erikę Berger, resztę redakcji Millennium, a nawet policjantów z Sapo i samego premiera Szwecji. Nagle zrobiło się poważnie, zagrożona została demokracja kraju. 

Jedyną osobą, która robiła coś ciekawego, był Georg Nyström, choć tak do końca nie wiemy, co takiego robił.

Larsson w sposób mistrzowski opisał funkcjonowanie prawa w Szwecji z wszystkimi jego zaletami i wadami. Czytając to jak funkcjonują tam służby odniosłam wrażenia, że Polska w porównaniu do Szwecji jest przysłowiowo mówiąc sto lat za murzynami.  W tej trylogii podobało mi się coś jeszcze, mianowicie autor co jakiś czas wplatał w treść rzeczy związane z Polską. Czy to był polski pistolet, czy polskie korzenie, czy dziwne interesy w Łodzi. Zawsze miło jest czytać o swojej ojczyźnie w zagranicznych książkach. 

Kiedy przychodzi pora, to przychodzi pora.

Ciekawym zabiegiem jest to, że czytelnik od samego początku wie kto jest „tym złym”, a jest ich cała grupa. Mikael z zespołem coraz bardziej zaciska pętlę wokół podejrzanych i tworzy misterną sieć zasłon dymnych na wypadek odkrycia. Nic nie pozostawiono przypadkowi. Każdy element planu i każde działanie miało swoje odbicie w przyszłych wydarzeniach. Książka jest bardziej statyczna od poprzednich części, ale wcale nie oznacza to mniejszej ilości wydarzeń. Akcja przeniosła się z terenu do redakcji i różnych innych miejsc w Sztokholmie. Wszystko jest opisane z niezwykłą starannością, bardzo profesjonalnie i z dużą ilością specjalistycznego słownictwa z dziedziny prawa, ekonomii i medycyny, które jest na bieżąco wyjaśniane, przez co książka jest łatwa w odbiorze i zrozumiała. Oczywiście poza poważnymi tematami, znajdzie się też wyszukany humor, zabawne sytuacje i wielkie emocje. 

Kiedy to wszytko się skończy, założę stowarzyszenie, które zamierzam nazwać Rycerze Szalonego Stołu. Jego celem będzie doroczne organizowanie uroczystej kolacji, na której będziemy się zabawiać opowiadaniem samych najgorszych rzeczy o tobie. (Nie - ty nie jesteś zaproszona).

Nie jestem w stanie wybrać najlepszej części z tej trylogii, każda podobała mi się równie mocno, ale chyba największy sentyment mam do części pierwszej (czytaj TU). Jeszcze nigdy nie czytałam tak misternie skonstruowanych książek, z taka ilością wydarzeń i faktów, wciągających czytelnika na długie godziny. Nie są to książki które można przeczytać w jeden lekki wieczór. Trzeba się skupić i powoli zagłębić w świat spisków i przekrętów Szwecji. Wielka szkoda, że autor nie doczekał wielkiego sukcesu Millennium. Polecam tę trylogię wszystkim. Ja jestem nią oczarowana i na pewno jeszcze do niej wrócę.

Szczegóły:

Tytuł: Zamek z piasku, który runął

Tytuł oryginału: Luftslottet som sprängdes

Tom: 3

Cykl: Millennium

Autor: Stieg Larsson

Wydawnictwo: Czarna Owca

Liczba stron: 445+485

Czytaj dalej »